Bölüm 2

o kadar cinayetten sonra,Ege leyla'ya karşı birşeyler hisseder. Ama bu aşk değil daha çok takıntıydı 2001 yılında tamamen evlenirler ve aradan yıllar geçer. 2019’un yağmurlu bir Ekim gecesi.Ege ve Leyla’nın ikiz çocukları 18 yaşındaydı. Oğlanın adı Kaan, kızın adı Mira.Mira son birkaç aydır değişmeye başlamıştı. Okulda tanıştığı sarışın, yakışıklı ve oldukça popüler çocuk — Aras — ona karşı inanılmaz nazik ve ilgiliydi. İlk defa hayatında birinin yanında kalbi biraz daha hızlı atıyordu. Gülüyordu. Gerçekten gülüyordu. Bu durum ailesini rahatsız ediyordu. Özellikle Kaan’ı.Kaan, kız kardeşinin “zayıfladığını” düşünüyordu. Anneleri Leyla da aynı fikirdeydi: “Duygu insanı öldürür.”O gece Aras, Mira’yı eve bırakmak için arabasıyla gelmişti. Kaan evde yalnızdı. Ebeveynleri dışarıdaydı. Mira kapıdan içeri girdiğinde yüzünde hâlâ hafif bir gülümseme vardı. Aras da arabadan inip “iyi geceler” demek için kapıya kadar gelmişti.Kaan kapıyı açtı. Soğuk mavi gözleriyle Aras’ı süzdü. Bir şey demedi.Mira mutfağa su içmeye gitti. O sırada Kaan dışarı çıktı. Aras’a gülümsedi bile. “Bir dakika gelebilir misin, Mira’nın hediyesini arabada unutmuşuz gibi.”Aras safça arabaya doğru döndü. Kaan arkasından sessizce yaklaştı ve boynuna güçlü bir tel geçirdi. Aras şok içinde debelenmeye başladı. Kaan hiç acele etmiyordu. Soğukkanlıydı.Mira mutfaktan sesleri duyup dışarı çıktı. Bir an donup kaldı. Aras yerde diz çökmüş, yüzü morarmaya başlamıştı. Kaan ise telin iki ucunu sıkıca tutuyordu.Mira’nın gözleri doldu. İlk defa. Gerçek bir duygu.“Kaan… yapma…” diye fısıldadı titreyen sesle.Kaan başını yavaşça kardeşine çevirdi. Bakışları buz gibiydi.“Sen mutlu olmaya başladın. Bu kabul edilemez.”Tam o sırada Aras son bir çabayla kurtulmaya çalıştı. Mira ileri atıldı ama Kaan onu durdurdu. Kardeşini sertçe duvara yasladı.“İzle,” dedi düz bir sesle. “Ya da sen de onun yanına git.”Mira gözyaşları içinde izledi. Aras’ın hareketleri yavaşladı, sonra tamamen durdu.Kaan cesedi bagaja attı. Ellerini silkeleyip kardeşine döndü. Mira’nın yüzü ıslaktı ama ağzı artık gülümsemiyordu.“Hoş geldin geri,” dedi Kaan ve hafifçe omzuna dokundu. “Artık eskisi gibi olacaksın.”O gece ikisi birlikte cesedi şehrin dışındaki ormana götürdüler ve gömdüler. Mira hiç konuşmadı. Gözlerindeki o küçük ışık, o gece tamamen söndü.Sabah olduğunda annesi Leyla mutfakta kahve içerken sordu:“Aras denen çocukla işiniz bitti mi?”Mira boş gözlerle cevap verdi:“Bitti.”Kaan ise gülümsedi. Çok küçük, neredeyse görünmez bir gülümseme. Tıpkı annesinin ilk cinayetinden sonra yaptığı gibi.Aile artık dört kişi olarak tamamen aynı çizgideydi. Mira bir daha asla mutlu olmadı.