Bölüm 1

1998’in soğuk bir kasım gecesiydi. Şehirdeki eski bir sanayi mahallesinde, terk edilmiş bir fabrikanın arkasındaki dar sokakta tanışmışlardı. İkisi de 27 yaşındaydı.Adam (adı Ege) o sıralar bir gece kulübünde güvenlik görevlisi gibi görünüyordu ama aslında borç batağındaydı. Kadın (adı Leyla) ise lüks bir butikte tezgahtardı; yüzünde hiçbir zaman gerçek bir gülümseme olmamıştı. Gözleri ilk karşılaştıkları anda birbirini tanımıştı. Aynı boşluk, aynı buz gibi soğukluk.O gece Leyla’nın patronu, 52 yaşındaki evli ve eli sıkı iş adamı Orhan Bey, Leyla’yı “fazladan mesai” yapmaya zorlamıştı. Adamın arabası fabrikaya yakın bir yerde bozuldu. Leyla’yı da yanında getirmişti; “yardım et” diye.Ege o sırada tesadüfen oradaydı. Sigara içiyordu.Orhan Bey, Leyla’ya elini uzatırken iğrenç bir şeyler fısıldadı. Leyla’nın yüzü hiç değişmedi. Sadece Ege’ye baktı. Bir saniye sürdü o bakış. İkisi de anladı.Ege sessizce yaklaştı. Orhan Bey’in ensesine demir bir boruyla vurdu. Adam yere yığıldı ama bayılmadı. Korkuyla kıvranmaya başladı. Leyla yavaşça çömeldi, adamın cebinden çıkardığı anahtarlığı aldı ve boğazına bastırdı. Gözlerinde en ufak bir titreme yoktu.“Kimse seni aramayacak,” dedi Leyla düz bir sesle. “Karın seni zaten sevmiyor. Çocukların da.”Ege adamın ağzını kapattı. Birlikte, sakin ve metodik şekilde işlerini bitirdiler. Hiç konuşmadılar. Sadece arada göz göze geliyorlardı. Sanki yıllardır birlikte öldürüyorlarmış gibi doğal davranıyorlardı.Adamın cüzdanındaki parayı, saatini ve arabanın anahtarlarını aldılar. Cesedi fabrikanın içindeki eski fırına attılar. Leyla fırının kapağını kapatırken ilk defa hafifçe gülümsedi. Çok küçük, neredeyse görünmez bir gülümseme.O gece arabayı alarak şehri terk ettiler. Sabah olduğunda ikisi de artık “normal” değildi. Ama bunun farkında bile değillerdi. Çünkü duyguları zaten çok önce ölmüştü.Bu, onların hikayesinin gerçek başlangıcıydı. Bundan sonra gelen 20 küsur cinayet, o ilk geceye göre hep biraz daha kolay oldu.