**Sabah 09:15 - Villa Mutfağı**
Leyla ve Ege kahvaltı masasında yan yana oturuyordu. Leyla’nın başı Ege’nin omzuna yaslıydı. Ege ise bir eliyle karısının belini sarmış, diğer eliyle kahvesini içiyordu. Aralarında uzun zamandır görülmeyen sıcak ve samimi bir hava vardı.
Leyla: (gülümseyerek, Ege’nin boynuna küçük bir öpücük kondurarak)
Sabahları seni böyle görmek… yıllardır ilk defa içimi ısıtıyor. Sanki ilk cinayetimizi işlediğimiz geceden beri ilk defa gerçekten “biz” oluyoruz.
Ege: (Leyla’nın saçlarını öperek)
Ben de aynı şeyi hissediyorum. Seni sevmeyi uzun zaman “sahiplenme” diye adlandırdım. Ama artık kabul ediyorum… Seni gerçekten seviyorum Leyla. Hem de deli gibi.
Leyla doğrulup Ege’nin gözlerine baktı. Gözlerinde gerçek bir aşk parıltısı vardı.
Leyla:
Ben de seni seviyorum. O kadar çok seviyorum ki… bazen korkuyorum. Çocuklarımız dağılırken biz birbirimize daha çok sarılıyoruz.
Ege: (ciddileşerek)
Onları da toparlayacağız. Mira’yı bulup eve getireceğiz. Ama bu sefer zorla değil… ikna ederek. Kaan’ı da sakinleştireceğiz.
---
**Üst Kat Koridoru**
Kaan merdivenlerden inerken Leyla ve Ege’nin mutfakta güldüğünü duydu. Duraksadı. Bu ses ona çok yabancı geliyordu.
Kaan: (kendi kendine)
Gülüyorlar… hem de bu kadar doğal.
Mutfağa girdiğinde Leyla hemen kalkıp oğlunun yaralı yüzüne baktı.
Leyla: (şefkatle)
Otur yavrum. Yüzün hâlâ kötü görünüyor. Acı kesici içtin mi?
Kaan: (şaşkın)
…İçtim.
Ege: (gülümseyerek)
Otur oğlum. Kahvaltı yap. Bu sabah her şey farklı olacak.
Kaan oturdu. Eylül de biraz sonra utangaçça mutfağa girdi. Saçları dağınık, gözleri uykuluydu.
Eylül: (çekinerek)
Günaydın…
Leyla: (sıcak bir gülümsemeyle)
Günaydın Eylül. Otur canım. Kahvaltı hazır.
Ege Eylül’e baktı ama bu sefer sert değil, ölçülü bir bakış attı.
Ege:
Kızım… bu evde kurallar var. Ama sen Kaan’ın yanında olduğun sürece, misafirimizsin.
Kaan şaşkınlıkla annesi ve babasına bakıyordu. Bu kadar “normal” davranmalarına inanamıyordu.
---
**Aynı Saat - Şehrin Dışındaki Motel**
Mira ve Eren odadan çıkmak üzereydi. Mira tedirgindi.
Mira:
Onlar bizi bulmadan önce başka şehre gitmeliyiz. Kaan vazgeçmez.
Eren: (Mira’yı sarılarak)
Birlikte olacağız. Korkma.
Tam o sırada Mira’nın telefonu çaldı. Arayan Leyla’ydı.
Mira tereddüt etti ama açtı.
Leyla: (telefonun diğer ucundan, yumuşak ve duygusal bir sesle)
Mira… kızım. Lütfen dinle. Babanla konuştuk. Seni eve istiyoruz. Bu sefer zorla değil. Özür dilemek istiyoruz.
Mira: (gözleri dolarak)
Yalan söylüyorsun… Siz hiç değişmezsiniz.
Leyla: (sesi titreyerek)
Değiştik Mira. Babanla birbirimize gerçekten âşık olduğumuzu fark ettik. Artık her şeyi daha farklı yapmak istiyoruz. Lütfen… eve gel. Konuşalım.
Mira telefonu kapattı. Gözlerinden yaş akıyordu.
Mira:
Annem… farklı konuşuyordu. Sanki gerçekten üzgün gibiydi.
Eren:
Tuzak olabilir.
Mira:
Olabilir… Ama bir parçam inanmak istiyor.
---
**Villa - Bahçe**
Ege ve Leyla el ele bahçede yürüyordu.
Ege:
Mafya işlerini tamamen bırakmayacağım. Bu şehirde hâlâ gücümüz olmalı. Ama artık kan dökmeyeceğim. Sadece iş çevireceğim. Çocuklarımız için daha temiz bir yol açmak istiyorum.
Leyla: (Ege’nin elini sıkarak)
Ben de yanındayım. Her kararında. Seni seviyorum Ege… hem katil halini hem de beni seven adam halini.
Ege durdu, Leyla’yı kendine çekti ve tutkulu bir şekilde öptü. Uzun, derin bir öpücük.
Ege: (öptükten sonra)
Sen benim kurtuluşumsun Leyla.
---
**Bölüm Sonu**
---