Bölüm 12

---

**Villa - Salon, Aynı Gece**

Herkes ayakta. Gerilim zirvede.

Mira, Kaan’ın kulağına fısıldadığı tehditten sonra tamamen koptu. Gözleri kıpkırmızı, nefesi hızlandı. Selin ve Bora şok içinde izliyor.

Mira: (titreyen sesle)
Ne dedin sen az önce?.. Selin’i çıkaramaz mısın? Beni mi tehdit ediyorsun Kaan?

Kaan: (soğuk ve sakin)
Tehdit etmiyorum. Gerçeği söylüyorum.

Mira bir anda patladı.

Mira:
**YETER!!!**

Birden masadaki ağır cam vazoyu kaptı ve Kaan’ın kafasına tüm gücüyle fırlattı.

**ÇAT!**

Vazo Kaan’ın şakağında patladı. Kaan sendeledi ama düşmedi. Kan hemen akmaya başladı.

Selin: (çığlık atarak)
Miraaa!!!

Bora:
Lan manyak mısınız siz?!

Mira durmadı. Koşarak Kaan’ın üzerine atladı. Yumrukları ardı ardına inmeye başladı.

Mira: (bağırarak, ağlayarak)
**Seni nefret ediyorum! Nefret ediyorum senden!**

**TOK! TOK! TOK!**

Mira kardeşinin yüzüne, başına, göğsüne deli gibi vuruyordu. Kaan ilk birkaç yumruğu engelledi ama tamamen karşılık vermedi.

Kaan: (kanayan ağzıyla)
Mira… dur.

Mira:
**Durmayacağım!** Aras’ı öldürdün! Eren’i tehdit ettin! Şimdi de Selin’i mi öldüreceksin?! Seni öldüreceğim Kaan!

Mira bu sefer Kaan’ı yere yıktı. Üstüne oturdu ve iki eliyle birden vurmaya devam etti. Yumrukları acımasızdı. Kaan’ın burnu kanıyor, dudağı patlamıştı.

Leyla: (bağırmadan ama sert)
Mira! Yeter!

Mira: (Leyla’ya dönüp çığlık atarak)
**Sen de sus!** Sen de en az onun kadar suçlusun! Hepiniz katilsiniz! Hepiniz canavarsınız!

Kaan yerde yatarken Mira’nın boğazına sarılmaya çalıştı ama Mira elini itti ve dirseğiyle Kaan’ın yüzüne sert bir darbe indirdi.

**ÇAKK!**

Kaan’ın başı yana düştü. Daha fazla kan aktı.

Ege: (sesini yükseltmeden)
Kaan… kendini koru.

Kaan: (zor nefes alarak, kan tükürerek)
…Bırakın. Bırakın vursun.

Mira nefes nefese, gözlerinden yaş ve öfke akarken Kaan’ın yakasına yapıştı ve onu sarstı.

Mira: (hıçkırıklarla)
Neden… neden beni mutlu olmaktan alıkoyuyorsun?! Neden herkesin hayatını mahvediyorsun?! Sen benim kardeşim değilsin! Sen benim hapishanesimsin!

Kaan’ın kanlı yüzünde garip bir ifade belirdi. Hem acı hem de tuhaf bir kabul.

Kaan: (zayıf sesle)
…Sen de bizim kanımızsın Mira. Bunu değiştiremezsin.

Mira son bir kez yumruğunu Kaan’ın karnına indirdi. Kaan iki büklüm oldu.

Mira ayağa kalktı. Elleri titriyor, parmakları Kaan’ın kanıyla kaplıydı. Selin korkuyla köşeye sinmişti. Bora ise şok içinde.

Mira: (Selin’e dönerek, sesi kırık)
Selin… git buradan. Lütfen. Bu ev zehirli. Seni de öldürürler.

Selin: (ağlayarak)
Mira… sen… iyi misin?

Mira:
Hiçbirimiz iyi değiliz.

Bora hemen Selin’in kolundan tuttu ve kapıya sürükledi.

Bora:
Bu aileyi polise bildireceğim. Hepinizi!

Ege kapının önünde dikildi.

Ege: (çok sakin ve tehlikeli)
Kimse bir yere gitmiyor. Henüz.

Kaan yerde doğrulmaya çalışıyordu. Yüzü dağılmıştı. Burnu kırık gibi duruyordu.

Kaan: (kanlı ağzıyla gülümser gibi)
…İlk defa bu kadar sert vurdun. Gurur duydum.

Mira ona tiksintiyle baktı.

Mira:
Umarım acı çekiyorsundur. Umarım çok acıyordur.

Leyla yavaşça Mira’nın yanına geldi ve kolunu tuttu.

Leyla:
Yeter kızım. Şimdi sen de bizim gibi oldun. Öfke… güzel bir duygu değil mi? Ama kontrol etmeyi öğrenmen lazım.

Mira Leyla’nın kolunu sertçe silkeledi.

Mira:
Sizden nefret ediyorum. Hepinizden. Bu evden çıkacağım. Ve bir daha dönmeyeceğim.

Mira merdivenlere yöneldi. Kaan yerde kanlar içinde doğrulup oturdu. Gözleri hâlâ Mira’nın peşindeydi.

Kaan: (alçak sesle)
Kaçsan da bulurum seni.

Mira merdivenin başında durdu, arkasını dönmeden cevap verdi:

Mira:
O zaman bul. Ama bulduğun zaman… seni öldürmüş olacağım.

---

**Bölüm Sonu**

---