Sonsuz Bahar
Bölüm 8: Bir Avuç Umut
Bahar annesine sarılmıştı.
"Anne... Lütfen bir şey söyle."
Annesi gözyaşlarını silmeye çalıştı.
"İyiyim kızım."
Ama sesi titriyordu.
Eylül de ayağa kalktı.
Kalbi öyle hızlı atıyordu ki sanki bütün hastane duyacak gibiydi.
Bir süre sonra doktor Selim bahçeye geldi.
Yüzünde üzgün ama sakin bir ifade vardı.
"İsterseniz odaya geçelim."
Üçü birlikte sessizce Bahar'ın odasına döndüler.
Doktor sandalyeye oturdu.
Dosyayı yavaşça açtı.
"Bahar..."
"Son tahlillerine baktık."
"Evet, tedavi beklediğimizden daha zor ilerliyor."
Bahar başını öne eğdi.
"Ama..." dedi doktor gülümseyerek.
"Umudumuz hâlâ var."
"Farklı bir tedavi deneyeceğiz."
"Eğer vücudun bu tedaviye iyi cevap verirse..."
"...iyileşme ihtimalin artacak."
Bahar'ın annesi derin bir nefes aldı.
Eylül ise ilk kez günler sonra içten bir gülümseme gösterdi.
"Demek hâlâ umut var."
Doktor başını salladı.
"Her zaman umut vardır."
---
Günler geçti.
Yeni tedavi başladı.
İlk günler Bahar kendini çok yorgun hissediyordu.
Bazen bütün gün uyuyor, bazen de hiçbir şey yemek istemiyordu.
Eylül ise her gün okuldan sonra hastaneye gelmeye devam ediyordu.
Bir gün elinde küçük bir kavanozla geldi.
Bahar merakla sordu:
"Bu ne?"
Eylül kavanozu uzattı.
"Umut Kavanozu."
"Nasıl yani?"
"Her gün içine seni mutlu eden bir şey yazacağız."
"Canın ne zaman çok sıkılırsa açıp okuyacağız."
Bahar'ın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
İlk kâğıdı Eylül yazdı.
«"Bugün bana gülümsedin."»
İkinci kâğıdı Bahar yazdı.
«"Bugün çorbamın tadını alabildim."»
Sonra her gün yeni bir not eklediler.
"Pencereme bir serçe kondu."
"Bugün hiç ateşim çıkmadı."
"Birlikte eski fotoğraflarımıza güldük."
Kavanoz yavaş yavaş dolmaya başladı.
---
Bir akşam kar yağışı durmuştu.
Gökyüzü pırıl pırıldı.
Eylül pencereyi biraz araladı.
"Soğuk ama çok güzel."
Bahar yıldızlara baktı.
"Sence insanlar dua edince yıldızlar duyar mı?"
Eylül gülümsedi.
"Belki yıldızlar duymaz."
"Ama bence umut mutlaka duyar."
Bahar sessizce başını salladı.
"Ben de her gece iyileşmek için dua ediyorum."
"Eminim bir gün bu hastaneden birlikte çıkacağız."
---
Tam o sırada kapı çaldı.
Hemşire içeri girdi.
Elinde yeni tahlil sonuçları vardı.
Doktor da arkasından geldi.
Dosyayı açtı.
Odadaki herkes nefesini tuttu.
Doktor sayfaları dikkatlice inceledi.
Sonra yavaşça başını kaldırdı.
Yüzünde bu kez küçük ama gerçek bir gülümseme vardı.
"Bahar..."
"İlk kez..."
"...tedaviye olumlu bir cevap almaya başladık."
Bahar şaşkınlıkla Eylül'e baktı.
Eylül sevinçten gözyaşlarına boğuldu.
İki arkadaş birbirine sımsıkı sarıldı.
O an ikisi de biliyordu...
Önlerinde hâlâ uzun bir yol vardı.
Ama karanlığın içinde...
İlk kez küçük bir ışık görünmüştü.