Sonsuz Bahar
Bölüm 9: Birlikte Güçlüyüz
Aradan iki hafta geçmişti.
Bahar'ın tedavisi devam ediyordu.
Hâlâ bazı günler kendini çok yorgun hissediyordu ama artık eskisine göre daha fazla gülümsüyordu.
Doktor Selim'in söylediği güzel haber, herkese umut olmuştu.
Eylül ise tek bir günü bile kaçırmıyordu.
Her okul çıkışında doğruca hastaneye geliyor, ödevlerini birlikte yapıyor, resimler çiziyor ve Bahar'a okulda olanları anlatıyordu.
Bir gün elinde kocaman bir dosyayla geldi.
"Bugün sana bütün sınıfın selamını getirdim!"
Bahar gülümsedi.
"Yine mektup mu yazdılar?"
"Bu kez daha farklı."
Eylül dosyayı açtı.
İçinde bütün sınıf arkadaşlarının yaptığı resimler vardı.
Bir resimde Bahar ve Eylül el ele okul bahçesinde koşuyordu.
Bir başkasında gökyüzüne rengârenk balonlar bırakmışlardı.
En son resimde ise bütün sınıfın altında şu cümle yazıyordu:
"Senin yerin hep bizim yanımızda."
Bahar resimlere uzun uzun baktı.
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Ağlama..." dedi Eylül.
"Bugün sadece mutlu olalım."
Bahar gözyaşlarını silip gülümsedi.
"Haklısın."
---
O gün hastanede küçük bir etkinlik düzenlenmişti.
Tedavi gören çocuklar için palyaçolar, sihirbazlar ve müzisyenler gelmişti.
Başta Bahar gitmek istemedi.
"Canım istemiyor."
Eylül elini tuttu.
"Biraz deneyelim."
Sonunda birlikte etkinlik salonuna gittiler.
Palyaço rengârenk balonlardan hayvanlar yapıyordu.
Sihirbaz ise şapkasından beyaz bir tavşan çıkardı.
Bahar uzun zaman sonra ilk kez kahkahalarla güldü.
Eylül de onu izleyip mutlu oldu.
Tam o sırada küçük bir çocuk Bahar'ın yanına geldi.
Başında mavi bir bere vardı.
"Merhaba."
"Benim adım Arda."
"Biliyor musun?"
"Ben de tedavi görüyorum."
Bahar gülümsedi.
"Ben de."
Arda cebinden küçük, sarı bir yıldız çıkardı.
"Doktorum bana bunu verdi."
"Ne zaman korkarsam cebimde taşıyorum."
Sonra yıldızı Bahar'a uzattı.
"Bugün sen daha üzgün görünüyorsun."
"Bir süre sende kalsın."
Bahar şaşkınlıkla yıldızı aldı.
"Teşekkür ederim."
Arda gülümseyip annesinin yanına koştu.
Bahar yıldızı avucunda sımsıkı tuttu.
"İnsanlar ne kadar iyi..."
dedi fısıldayarak.
---
Akşam olduğunda Eylül eve dönmeye hazırlanıyordu.
Tam kapıya yönelmişti ki Bahar seslendi.
"Eylül."
"Evet?"
"Teşekkür ederim."
"Ne için?"
"Hiç gitmediğin için."
Eylül gözleri dolarak arkadaşına baktı.
"Ben söz vermiştim."
"Ne olursa olsun yanında olacağım demiştim."
"Sözümü tutuyorum."
Bahar yavaşça başını salladı.
"İyi ki varsın."
Eylül de gülümsedi.
"İyi ki sen de varsın."
İki arkadaş birbirine sarıldı.
Pencerenin önündeki Umut adını verdikleri papatya artık tamamen açmıştı.
Bembeyaz yaprakları güneşe dönüktü.
Bahar çiçeğe bakarak sessizce fısıldadı:
"Bir gün ben de bu çiçek gibi yeniden hayata döneceğim."
O an odadaki herkes buna inanmak istedi.
Çünkü bazen...
En büyük mucizeler, umudunu kaybetmeyen insanların kalbinde filizlenirdi.