"Bu yoldan çok insan geçer," dedi Elvira düz bir tonla. "Hepsi bir yerden geliyor ve bir yere gidiyor. Ama bazıları hiçbir yere varamıyor."
"Kasvetli bir bakış acısı." Diye hafifçe gülerek yanıt verdi Antonio.
Elvira yavaşça Antonio'ya döndü. "Kasvetli değil. Gerçek." Karanlıkta gözlerinin parıltısı daha güçlüydü. "Peki sen bu yoldan kaç kez geçtin Antonio?"
"Bilmem, yüzlerce kez geçmiş olabilirim."
"Hiç fark ettin mi? Gece yarısı bu yol uyanır. Toprağın altında yatanlar uyanır. Yürürler."
Antonio'nun omurgasından hafif bir titreme geçti ama belli etmemeye çalışarak gülümsedi. "Hoş bir hikaye."
" Hikaye anlatmadım ki. " Elvira sesini hiç yükseltmeden aynı buğulu tonda konuşmaya devam etti. " Bak, şu tepeye bak. "
Antonio soluna doğru döndü. Yol kenarındaki küçük tepe, karanlıkta sadece simsiyah bir kütle olarak gözüküyordu. Ama sadece bir an için Antonio tepede bir şeyler hareket ettiğini düşündü. Hayvan gibi değillerdi. Dik aynı insana benzer şeylerdi.
" Ne-"
" Devam et sür," dedi Elvira sakin bir sesle. "Durma."
Antonio gaza biraz daha bastı.
Kadın yeniden sakin bir tonla konuşmaya başladı. Anlattıkları tuhaf ve tutarsızdı- kasabada yıllar önce ölen insanlardan söz ediyordu, sanki onları tanıyormuş gibi anlatıyordu. Kuyuya düşen çocuktan, kulübelerin de yanan aileden, nehirde boğulan genç delikanlıdan söz ediyordu. Bunları kulaktan dolma bilgi gibi değil sanki oradaymış gibi anlatıyordu.
"Kimse bilmez ama adamın son söylediği şey karısının adıydı...Ben biliyorum." Dedi Elvira.
"Nasıl biliyorsun bunları?" Diye titrek bir sesle sordu Antonio.Sesi artık o kendinden emin tonu yitirmişti.
Elvira Antonio'ya cevap vermek yerine yavaşca kafasını yolcu kapısının penceresine döndürdü. Kadının profili artık Antonio'ya dönüktü ve antonio birşey fark etti: Kadının kulağının hemen arkasında birşey vardı. Toprak gibiydi. Kuru, koyu toprak lekesi-sanki yerden yeni çıkmış gibiydi.