Kadın Antonio'nun arabasına bindi ve yolcu kapısını hızla kapattı. O esnada kapının arasından soğuk bir hava dalgası arabanın içine girerek içerideki sıcak havayı kırdı. Dışarının soğuğu farklı bir soğuktu. Kemiklere işleyen, ıslak bir soğuktu. Antonio arabanın klimasını açmak için eğildi.
"Adın ne?" Diye sordu Antonio.
"Elvira." Diye kısaca cevap verdi kadın. Sesi hala ilk konuştuğu zamanki gibi tuhaftı, derin tınısını koruyordu.
"Tuhaf bir isim. Ben Antonio." Diye dürüstçe cevap verdi.
Elvira Antonio'nun bu gevşek cevabına tepki vermedi. Uzun, soluk parmakları dizlerinin üzerinde kenetlenmiş duruyordu. Antonio o an kadının nefesini göremediğini fark etti-soğuk havada nefes görünür olmalıydı, ama Elvira'nın ağzından tek bir buğu çıkmıyordu.
Araba yola koyuldu. İkili arasındaki sessizliği arabanın radyosundan gelen kısık müzik sesi bölüyordu.
İlk birkaç kilometre aynı sessizlikle geçti. Antonio birkaç kez kadınla konuşmaya çalıştı- hava durumu hakkında, kasaba hakkında, müzik hakkında, nereden geldiği hakkında, kadının neden tek olduğu hakkında- Elvira Antonio'nun konuşma çabalarına ya tek kelime yanıt verdi yada onu görmezden geldi. Sadece arabanın farlarının aydınlattığı yola gümüş gözlerini dikmiş bakıyordu.
Sonra aniden konuşmaya başladı.