İlk Gece
Emir, Kerem ve Derya bütün güçleriyle koşuyordu. Arkalarından gelen zombilerin ayak sesleri her geçen saniye daha da yaklaşıyordu.
"Sağa dönün!" diye bağırdı Emir.
Üçü dar bir sokağa girdi. Sokakta terk edilmiş arabalar ve devrilmiş çöp kutuları vardı. Kerem hızla bir çöp konteynerini iterek sokağın girişini kapattı.
GÜÜÜM!
İlk zombi konteynere çarptı. Diğerleri de arkasından gelmeye başladı.
"Çabuk!" dedi Emir.
Bir apartmanın açık duran kapısından içeri girdiler. Kapıyı kilitlediler ve nefes nefese merdivenlerden yukarı çıkmaya başladılar.
Tam üçüncü kata geldiklerinde alt kattan kapıya vurma sesleri duyuldu.
Zombiler onları takip etmişti.
Derya korkuyla fısıldadı:
"Ya buraya da gelirlerse?"
Emir cevap veremedi.
Tam o sırada üst kattaki bir dairenin kapısı yavaşça açıldı.
İçeriden yaşlı bir adam çıktı.
"Çabuk içeri girin!" dedi.
Üçü hiç düşünmeden içeri girdi.
Yaşlı adam kapıyı kilitledi, pencereleri kontrol etti ve perdeleri kapattı.
"Benim adım Hasan." dedi.
"İki gündür buradayım. Dışarı çıkmayın."
Emir şaşkınlıkla sordu:
"İki gün mü? Ama her şey bugün başladı."
Hasan başını iki yana salladı.
"Hayır... İlk vakalar iki gün önce başladı. Televizyonlar bunu gizlemeye çalıştı."
Odadaki eski radyoyu açtı.
Cızırtılar arasında bir anons duyuldu:
"...Vatandaşların evlerinden çıkmaması önemle rica olunur... Şehrin bazı bölgeleri tamamen karantinaya alınmıştır..."
Sonra yayın yine kesildi.
Hasan mutfağa gidip biraz su ve bisküvi getirdi.
"Az yiyeceğim kaldı. Bunları paylaşabiliriz."
Derya teşekkür etti.
Gece çökerken apartmanın dışından korkunç sesler gelmeye başladı.
Homurtular...
Cam kırılmaları...
Çığlıklar...
Şehir artık sessiz değildi.
Emir pencerenin küçük aralığından dışarı baktı.
Yüzlerce zombi sokaklarda dolaşıyordu.
Bir anda uzaktan güçlü bir patlama sesi duyuldu.
Gökyüzünü aydınlatan büyük bir ateş topu yükseldi.
Kerem fısıldadı:
"Ordu mu geldi?"
Hasan derin bir nefes aldı.
"Ya bizi kurtarmaya geldiler... ya da her şey daha yeni başlıyor."
Tam o sırada apartmanın alt katından ağır bir çarpma sesi geldi.
GÜÜÜM!
Sonra bir tane daha...
GÜÜÜM!
Hasan'ın yüzü bembeyaz oldu.
"Bu normal zombiler değil..."
Emir şaşkınlıkla sordu:
"Neden?"
Hasan yavaşça cevap verdi:
"Çünkü normal zombiler demir kapıyı kıramaz..."
Alt kattan gelen darbeler giderek güçleniyordu.
Bir şey...
Apartmanın içine girmeyi başarmıştı.
