Defne’nin eli telefonda donup kaldı.
“Ne?” diye fısıldadı.
Karşı taraftan Dila’nın hıçkırıkları geliyordu.
“Elif… Elif okulun çatısından düşmüş. Hastaneye kaldırmışlar ama… kurtaramamışlar.”
Defne’nin dizlerinin bağı çözüldü.
Yavaşça yatağın kenarına oturdu.
Hayır.
Bu olamazdı.
Dila bir şeyler söylemeye devam ediyordu ama Defne’nin kulakları uğulduyordu.
Yarım saat önce…
Hayır.
Birkaç saat önce…
Elif’in okul çatısından düştüğü bir hikâye yazmıştı.
“Defne? Orada mısın?” diye sordu Dila.
Defne dudaklarını araladı.
“Ben… ben biraz sonra seni ararım.”
Telefonu kapattı.
Ellerine baktı.
Titriyorlardı.
Yavaşça yatak odasına geçti.
Masa hâlâ dağınıktı.
Bilgisayar kapalıydı.
Ama yazıcıdan çıkardığı sayfalar…
Onları ormana gömmüştü.
Bir anda ayağa kalktı.
Montunu kaptığı gibi evden çıktı.
Dışarıdaki hava buz gibiydi.
Kar hâlâ yağıyordu.
Defne hızlı adımlarla ormana doğru yürümeye başladı.
Nefesi kesiliyor, ayakları kara saplanıyordu.
Sonunda kâğıtları gömdüğü yere ulaştı.
Eldiven takmayı bile düşünmeden toprağı elleriyle kazmaya başladı.
Bir dakika.
İki dakika.
Beş dakika…
Sonunda parmakları kâğıda değdi.
Titreyerek dosyayı çıkardı.
Fakat dosyanın ağırlığı farklı geliyordu.
Defne kaşlarını çatarak sayfaları açtı.
İlk sayfa aynıydı.
İkinci sayfa da…
Ama son sayfaya geldiğinde nefesi kesildi.
Çünkü o satırları yazdığını hatırlamıyordu.
Sayfanın en altında şu cümle yazıyordu:
“Elif öldüğünde sıra Defne’ye gelecekti.”
Defne’nin kalbi göğsüne sığmaz hâle geldi.
“Hayır…” diye fısıldadı.
Sayfaları aceleyle karıştırmaya başladı.
Son sayfanın arka yüzünde başka bir cümle daha vardı.
“Bu hikâyeyi sen başlatmadın.”
Tam o anda cebindeki telefon çalmaya başladı.
Ekrana baktı.
Arayan numara gizliydi.
Defne titreyen parmaklarla telefonu açtı.
“Alo?”
Karşı taraftan birkaç saniye sessizlik geldi.
Sonra tanıdık bir erkek sesi duyuldu.
“Sayfaları bulduğuna göre artık kaçamazsın.”
Defne’nin boğazı düğümlendi.
“Kimsin sen?”
Adam birkaç saniye sustu.
Ardından sakin bir sesle konuştu.
“Bir sonraki sayfayı okumadan önce eve dön.”
Hat kapandı.
Defne elindeki kâğıtlara baktı.
Son sayfayı çevirmeye cesaret edemiyordu.
Çünkü ilk kez, cevabı öğrenmekten korkuyordu.