Defne, apartman kapısını açtıktan sonra yavaş adımlarla merdivenleri çıktı.
Elindeki anahtarlar hafifçe titriyordu.
Karakolda geçirdiği birkaç saat sanki günler sürmüş gibi gelmişti.
Telefon kayıtları.
Güvenlik kamerası görüntüsü.
Mehmet Kaya.
Ve o gizemli telefon konuşması…
Hepsi zihninde birbirine karışıyordu.
Dairesine girer girmez kapıyı kilitledi.
Ardından ikinci kilidi de çevirdi.
Çantasını girişteki küçük dolabın üzerine bıraktıktan sonra salona geçti.
Ev her zamanki gibiydi.
Koltuğun üzerinde bıraktığı battaniye.
Sehpanın üzerindeki dergiler.
Sabah aceleyle lavaboya bıraktığı kahve kupası…
Her şey yerli yerindeydi.
Ama Defne’nin içindeki huzursuzluk geçmiyordu.
Mutfaktan bir bardak kahve Aldı.Bardağı iki eliyle kavrayıp pencerenin önünde durdu.
Dışarıda hava tamamen kararmıştı ve hafif kar yağıyordu
Bir süre sonra telefonu yeniden eline aldı ve Mehmet kayayı araştırmaya başladı
Bir saaten sonra sıkıldı fakat aklına bir fikir gelmişti
Her şeyin tesadüften ibaret olduğunu kanıtlamak için
Elifin kurban olduğu cinayet romanı yazacaktı
Eğer Elif ölmezse her şeyin bir tesadüf olduğunu kanıtlıyıcaktı
Hızlı adımlarla odasına yürüdü ve masanın başına oturdu bilgisiyarını açtı
Birkaç saniye düşündükten sonra yazmaya başladı.
Elif, okulun koridorunda arkadaşlarıyla sohbet ederek sınıfına doğru yürüyordu.
İlk dersin başlamasına daha on dakika vardı.
Dolabına uğrayıp kitaplarını aldıktan sonra telefonuna gelen mesaja baktı.
“Çatıya gelir misin? Acil.”
Gönderen numara kayıtlı değildi.
Elif kaşlarını çattı.
Kısa bir tereddütten sonra merdivenlere yöneldi.
Çatı kapısı aralıktı.
İçeri girdiğinde etrafına bakındı.
“Kimse var mı?” diye seslendi.
Cevap gelmedi.
Tam geri dönecekken arkasında bir ayak sesi duydu.
Elif dönmeye fırsat bulamadan sert bir darbe aldı.
Dengesi bozuldu.
Bir çığlık duyuldu.
Ardından her şey sessizliğe gömüldü.
Birkaç dakika sonra okul zilinin sesi binayı doldurdu.
Çatıya çıkan iki öğrenci korkuyla geri çekildi.
Biri titreyen ellerle telefonunu çıkarırken diğeri ağlamaya başladı.
“Bir öğretmen çağırın!” diye bağırdı.
Kısa süre içinde okul polislerle doldu.
Ve öğrenciler arasında tek bir soru dolaşmaya başladı:
Elif’i kim öldürmüştü?
Defne yazmayı bıraktı.
Ekrandaki satırlara baktı.
Amacı yalnızca tesadüfleri kanıtlamaktı.
Fakat yazdığı her hikâye dönüp dolaşıp aynı yere varıyordu:
Bir cinayet.
Bir kurban.
Ve cevabı bilinmeyen sorular…
Defne hikayeyi PDF yaptı ve kendi çıktı makinesinde çıkartırdı ardından aklına bir fikir geldi
Kâğıtları kimsenin görmemesi için ormana gidip gömmeye karar verdi
Sakince siyah şeyler giydi ve elinde kâğıtlarla beraber ormana gitti
Yanına kürek alamadığı için toprağı eliyle kazmaya başladı
Kâğıtları katlayıp toprağın içine koydu ve üstünü toprakla kapatı ardından hızlıca evine gitti
Hemen üstünü değiştirip uyudu
2-3 saat sonra telefonla uyandı arayan dilaydı
Defne telefonu açtı
“Defne Elif…” sesi ağlamaklı ve titreyen bir sesti
Defne panikledi
“Elife ne oldu”
“Elif okulun çatısından düşmüş öldü” ağlayan ve titreyen bir ses ile