Herkes yemek masasındaydı. Karşımda oturan kişi ise Batıydı.
Batı abim ile yaşıttı, ilk mahalleye geldikleri günü daha dün gibi hatırlıyorum.
Bakkalın üstündeki mor menekşeli binaya taşınmışlardı, geldikleri ilk gün mahalleye yeni gelen birine yardımımız dokunması için herkes elinden geldiğince yemek yapardı,annem bir tabağın içine hazırladığı yemeği aktardı yemeği götürmek gibi kutsal olan görev ise bana kalmıştı.Merdivenlerden dikkatlice inmeyi başarmıştım. Abim ile yeni taşınan çocuk şimdiden yakın gözüküyorlardı, bu yeni taşınan çocuk çok yakışıklı bir yüze sahipti, bakmadan duramıyordum. Mor menekşeli binanın kapısına gelip kapıyı nasıl açacağımı düşünürken o çocuk yanıma geldi.
Kapıyı açmana yardım edeyim mi ?
Açarsan çok sevinirim.
Kapıyı açtı ben gecene kadar tuttu,bunlar normal şeylerdi ama o sıra büyülenmiş gibiydim çok küçük sayılmazdım aşkın ne olduğunu biliyordum en azından. Hangi katta olduklarını annem bana temin etmişti kapılarının önüne gelip zile bastım, karşımda duran Füsun ablaydı, elimdeki tabağı uzatıp en önemli cümleyi söyledim,
Mahalleye hoş geldiniz, bu tabağı annem yolladı.
Her gelen çocuktan bunu duyduğuna emin olduğum Füsun abla yüzündeki o mutlulukla,
Çok teşekkürler,güzellik Diyip kapıyı kapattı.
Mahalleye inip dışarda kimler var diye bakınmaya başladım,abim ise evin balkonundan bana bağırdı.
Kimi arıyorsun hüma, girsene eve.
Helini arıyorum abi,sanane girmicem.
Helin dışarda mı? Diye soran abimin yüzü gülüyordu. Helin benim en yakın arkadaşım olmakla beraber abimin çocukluk aşkıydı.
Helin dışarda olsa gelcek misin dışarı abicim?
Abime imalı bakışlar atıp göz kırptım.
Abim kendi kendine söylenmeye başladı bu özelliğini hep anneme benzettim.
Yeni taşınan çocuk elinde topu ile dışarı çıkmış oda benim gibi etrafa bakınıyordu beni fark etti,elindeki topu kıvırcık kahverengi saçları,ela gözleri vardı ve göz kapağındaki ben'i bana yaklaşınca fark ettim. Yanıma geldi,
Merhaba,bu gün bize yemek getirenler den birisin size çok teşekkür etti annem
Ne demek biz herzaman yeni gelenlere yardım etmey çalışırız.
Sen Halil'in kardeşi misin?
Evet Halil benim abim.
Abin nerelerde peki,bekle beni bengelicen dedi ama ortalıkta yok.
Helinin kapısında nöbet tutuyorsa ikinci yapabileceği şey yemek yiyordur, çağırmamı ister misin?
Gerek kalmadı abinde geldi.
O gün abim ben ve Batı geceye kadar oyun oyun oynayıp sohbet etmiştik. Batı ile detayları hala hatırlıyorum Balkan göçmeni olduğunu enbuyuk hayalinin bir albüm çıkarmak olduğunu söylemişti. Abim ile ortak noktaları ise bu hayaldi bir albüm çıkarmak abimin sesi hep çok güzeldi batı ise çok güzel gitar çalıyordu. O gece hatta şarkı bile söylemişti abim batında gitar çalıyordu. O günlerde Helin ile gündenimizde hep batı vardı "Bulgar biriciği" diyordum ben hep ona o ise bana en fazla abicim demiştir. O hep bana abi gözü ile baktığına emindim ama çocuk aklı işte.
Batıya ona aşık olduğumu itiraf etmiştim buradan babasının işi yüzünden taşınırken o ise bana sen benim kardeşimsin Hüma kendine gel gibi şeyler söylemişti. İlk aşkımdı batı, sabahları onu gormek için koşa koşa ekmek almaya gider gitar sesini duyar duymaz aşağı inerdim Bulgar biriciğimi görmek için. Abim ile ne işi vardı niye burdaydı yine bir sürü soru ve ben bunların cevabını alabilir mıydım bilemiyorum.
Annemler Batıyı hep oğulları gibi gördükleri için geleceğinden haberleri varmış. Abim ile aynı üniversiteye gidiyormuş kader onları tekrar karşılaştırmış. Neden burda olduğunu bende merak ettim ama öğrenince çok üzülüp Batıya uzun uzun baktım annesi ile babası ayrılmış,annesi vefat etmiş ve babası onu kabul etmemiş gidecek başka bir yeri yokmuş. Hala çok yakışıklı bir çocuktu hala gözleri saçları beni benden alıyordu. Günlüğümün her sayfasında bazen ağlayarak bazen nefret ile bahsettiğim kişi karşımda annemin çorbalarından içiyordu. Yine dalmışken düşüncelere annem bunu böldü.
Kızım kalk abinlerin tabaklarını toparla tatlı getir birde.
Tabi annecim.
Abim ordan hafif bı tebessüm ile
Hayırdır Hüma hanım prensesliğiniz ben gelince kalktı mı?
Hiçte bile istersen kalk kendin hallet diyeceğim ama mutfağın başımıza yıkılmasını kim ister.
Mutfağa geçip tabakları tezgaha bırakıp takıları hazırlamaya çalışıyordum. Arkamda biri olduğunu anlayıp hafifçe kafamı çevirdim. Arkamda Batı vardı, nefesim kesilecek gibiydi o bana birkaç adım dhaa atarak yaklaştı;
Görüşmeyeli nasılsın mahallenin en güzel cingenesi?
Ne diyeceğimi bilemedim dilim tutulmuş gibiydi.
İyiyim Batı abi.
(Abi,Nerden abim oluyo be! Kıçımın abisi)
Batı bozulmuş gibiydi
Abi mi? Küçükken hiç öyle demiyordun.
Adı üstünde küçükken,Batı abi.
Keşke küçüklüğümüze dönsek be cingene.
Niye tekrar beni red etmek için mi?
Sence şuanki aklım olsa red mi ederdim seni, seni red etsem bile aklımdan çıkmadın ki.
Batıya baka kalmıştım ne diyordu iyi miydi başına acaba güneş falan mı geçmişti hiç birşey söyleyemeden masaya tatlıları götürdüm.Uzun uzun sohbetler ettik o kadar yorucu geçtiki gün hemen uykum geldi saat gece yarısı olduğunu fark ettim. Hepimizin gözünden uyku akıyordu. Annem Batıya odasını gösterip herkesin odasına dağıldı.
Odamda o kadar uykum olmasına rağmen Batı'nın dediklerini düşünüyordum. Birden kapı çaldı kimdi,bu saatte kim olabilirdi ki?
"Okuduğunuz için teşekkür ederimm"🦭🤍