Açık olan bahçe kapısından çocukların sesleri geliyordu,bu beni hep huzurlu hissetiridi. Diğer o soğuk beton duvarların arasında birbirlerini hiç görmeyip birbirlerinden, ruhlarından, hayatlarından bi haber insanlarla dolu değildi benim mahallem. Sıcaktı herzaman, herzaman sana yardım edecek birileri vardı. İşte bizi hep yardım eden birinin evindeydim Mihrimah teyze'nin evindeydim. Mihrimah teyze eşini kaybedeli çok oluyordu, iki çocuğu vardı sela benden birkaç yaş küçüktü o benim kız kardeşim sayılırdı birde bir abisi vardı oda abimin yokluğunda bana hep abilik yapardı. Evde kimse yoktu abim geleceği için annemler pazara gitmiş olmalıydı. Bir saate yakın bir süre Mihrima teyze ve sela ile uzun uzun sohbet ettik, abimi ne kadar özlediğimi onun bu akşam geleceğini onlarada ilettim. Mihrimah teyze abimi kendi oğlu kadar çok severdi, abimde onu annem kadar anne bilirdi aynı şekilde bende. Sonunda annemlerin bağırışları sokakta yankılandı annem babama yine birşeyler hakkında söyleniyordu. Mihrimah teyzeye bakarak:
Ben gideyim annemlere yardım edeyim yoksa babam'a yazık olacak
Mihrimah teyze gülerek
Tabi kızım git,git annem yine formunda
Sela ve Mihrimah teyze ile vedalaşıp evden ayrıldım aşşağı kata merdivenleri birer ikişer atlayarak indim.
Nurgül sultan ne bu şiddet bu celal, Niye kızıyorsun biricik babama?
Annemin gözlerindeki sinir ateşini görebiliyordum.
Siz babalı kızlı beni mi delirteceksiniz?
Abin gekiyordiyorum hızlı olun diyorum ahali hızlı.
Babam ile göz göze geldik gülmemek için kendini zor tutan iki kişi. Aldıkları o kadar şeyi zarzor babam ile yukarı çıkardık annem ise hala söyleniyordu. Annem daha fazla sinirlenmeden annemin aldıklarını mutfaktaki yerlerine yerleştirdim.
Nurgül sultan ben üniversiteden gelirken de böyle hazırlıklar yapmazsan bozuşuruz biliyorsun değil mi?
Ah kara gözlüm! Sen üniversiteye git ben sana kuzu çevirme bile yaparım yeterki gönlündeki gibi olsun.
Ben lise son sınıf öğrencisi olan ailesinin tek kızı Hüma,seneye hayatını belirleyecek önemli bir sınava girecek ve kendi hayatının temellerini atacak. Hazır mıyım bilmiyorum ama her zaman kendi ayakları üzerinde durmam gerektiğini biliyorum, ben böyle yetiştirildim.
Üniversite hayallerine dalmış mutfağın köşesindeki sandalyede oturmuş balkondan gözüken kadarki manzarayı izliyordum. Buralardan nasıl gideceğimi nasıl bir yerde yaşayacağımı düşünmeden edemiyordum. Korkuyordum soğuk olan insanlardan, soğuk ruhlarından beni anlaya bilirler miydi ben yapabilir miydim bunlar hep aklımdaydı.
Evdeki heyacan çok büyüktü abimi aylardır görmüyorduk,buda heyecanı en çok arttıran şeydi.
Saatdeki akrep ile yelkovan sanki yavaş ilerlemeye yemin etmiş gidilerdi zaman geçmiyordu,abimin özlemi ise daha çok artıyordu.Yaz tatili boyunca burda kalacaktı, o süre bile bana yetmez gibi geliyordu.
Annem özen ile sofrayı kudu,babam özel limonatasından yaptı, herşey tastamamdı tek eksik abimdi. Annem masaya bir tane fazla tabak koymuştu o kadar heyecanlıydıki falza tabağı bile fark etmedi. Anneme o tabak fazla diyecekken herkesin beklediği zaman geldi. Kapı çaldı,Abim gelmişti.
Kapıya herkesten önce varıp,
Geldin mi?
Bilmem geldim mi?
Bu kesinlikle abim idi. Kapıyı hızla açtım,karşımda aylardır görmediğim abim vardı onun boynuna sıkıca sarıldım özlemimi gidermeye çalıştım. Abim galiba boğuluyordu ama bu kimin umrunda biraz daha sarılıp geri çekildimki abimin arkasındaki kişiyi görene kadar.
Bu o olabilir miydi? Neden burdaydı?
Onun ile göz göze gelmiştik ne yapacağımı bilemedim,dilim tutuldu, çenem kitlendi,ses tellerim teker teker düğümlenmiş gibiydi.
ʕ·ᴥ·ʔ
Okuduğunuz için teşekkürler🧸🌸
