(ARYAZ’IN ANLATIMIYLA)
Yürüdüğüm yer dağlık bir yerdi. Karya ve Nastya’yı düşünüyordum. Bir süre yürüdükten sonra sarmaşıklar önümü kesti. Kılıç darbeleriyle onları etkisiz hale getirdikten sonra yürümeye devam ettim. Odaklanmalıydım annem ve babamla alakalı en küçük şeye odaklanmam lazımdı.
Çalılardan hışırtı sesleri gelmeye başladı. Kılıcımı savunma pozisyonuna getirdim çalılardan bir yaban domuzu çıktı ve üstüme koşmaya başladı. Hayvanları incitmek kurallarımda yoktu. Yolundan çekildim ve o da gitti.
Yürümeye devam edince yerde üç tane mızrak ve kanlar içinde yatan bir ayı vardı. Ayıya yaklaştım, ölmüştü. “Burada benden başka birileri daha var.” diye mırıldandım istemsizce.
Burası sözde barışçıl bir yerdi, yerdeki tablo aynı şeyleri söylemiyordu.
Sonra aklıma Karya’nın sözleri geldi. “Flörtleşmek” yeni olduğum bir kavramdı. Ben cidden flört mü ediyordum?
Önüme çıkan sarmaşığı keserken bu soru aklıma dank etti. Onu neden öpmüştüm ki?
Tamam, ellerim boşta değildi vesaire ama o midemdeki his…
Hayır, aşık değildim. Ben açtım hemde fazlasıyla.
Midemden gelen gurultular beni gerçekliğe geri döndürdü. Yemek için bir şeyler bulmam lazımdı.
Kurt uluma sesleri midemin gurultusuyla yarışırdı. Biraz daha yürüdükten sonra bir böğürtlen çalısı buldum. Hemen dibine oturup yemeye başladım. O anda kafama sert bir cisim indi. Sonrası ise karanlıktan ibaretti…
