Etrafıma baktıkça alışamadım. Her yerde farklı değişik türde robotlar vardı. Sadece bir tane ile insan yoktu.Şefkat camın dışındaki robot kendini daha fazla beklemeden "hey! Kodum diyorum! Kod! " dediğinde korkarak geri irkildim. Ardından ona baktım kekelerek "be-ben bi-bir şey bilmiyorum" dedim. Robot sinirlenmeye başladı. Robotların duyguları var mıydı? Aslında yok bize öyle söylemediler. Ne yapacağımı bilemediğim için öylece durdum.
Aniden yanıma kadın olduğunu belli eden insani olmayan robot geldi. Omuzuma dokundu "sen çık hava al ben hallederim" dedi. Hava almak mı? Korkudan ne yapacağımı bilemiyorum. Hızlıca binadan ayrılıp kaldırımda etrafıma göz atarak yürüyordum. Bulunduğum yerde bazı evler aynıydı bazılarıda değişik türdeydi.
Sanki 1960 modunun teknolojinin gelişmiş haliydi. Halbuki 1960 haziran ayındaki gazetelerde teknolojinin daha fazla gelişeceğini söylüyordu. Sonuç böyle mi? Ürpetici şekilde robotlar? Ürpetici tuhaf evler? İnsanlar yok? Bi dakka ben rüyada mıyım? Gerçekte miyim? Anlamıyorum.
Ah doğru rüyalarımda bir yere çarptım mı hemen uyanıyordum. Kaldırımda yürürken tam karşımda ağaç vardı. Güzelce derin nefes aldım. Ağaca doğru koşup çarpmamla yere düştüm. Rüya olmadığını ve gerçek olduğunu fark ediyorum. Şaşkınlığım o kadar etkiledi ki kafamdaki acıyı hissetmiyorum bide bulutlu gökyüzünü öylece dik dik bakıyorum. Etrafımdaki robotlar "bu insan ne yapıyor? " derken diğeri "insanlar var mıymış?" dedi. Diğer başka biri de "insan işte manyak istediğini yapıyor" derken hızlıca ayağa kalktıp kendi evimin olduğu yere koşmaya başladım.
Evimin önüne geldiğimde hiç ama hiç bir şeyi değişmemişti. Lakin tozlanmış terk edilmiş eve dönüşmüştü. Ben buraya nasıl geldim? Nasıl? İşimin başında uyuyordum ve uyandığım da BURADAYIM! Neyse kafamdaki soru işaretleri umursamayıp yoluma devam ediyorum. Bi şekilde ortaya çıkar artık. Kapının önüne geldiğimde açık olduğunu fark ettim. Sessizce içeriye girdiğimde karidorda bir şey yoktu. Salondan sesler geliyordu ağlama sesi. Salona girdiğimde mavi ve beyaz renginde benim boynumdan bir tık uzun bir robot ağlıyordu. Nasıl robot ağlıyor? Gözlerinden yaş akıyor ciddi ciddi!
Beni gördüğünde öylece durup ağlamayı kesti. İkimiz öylece birbirimize baktık. Kendisi diğer robotlar gibi ürtpetici görüntüsü olmadığına sevindim. Boğazımı temizleyip "şey öncelikle bir sorun mu var?" dedim. Cevap vermeyince seslenmeye başladım.
Beyza: robot? Orada mısın?
Robot:......
Beyza: benim adım Beyza ve bu evin sahibiyim
Robot:......
Beyza: insanların evine izinsiz girmen olmaz gerçi insanları göremedim ama ileride görürüm
Robot:......
Beyza: sana zarar vermeyeceğim berki bir şey arıyorsundur? Bulamayınca ağlamışsındır? Gerçi robotların duyguları olmadığını biliyorum
Robot: ......
Beyza: robot?
Robot karşıma gelip yüzüme yaklaştı. Dikkatli şekilde baktı ardından eliyle yanağıma dokundu irkilip geri çekilerek "GERÇEK BU!" dedi.
DEVAM EDECEK