Çalar saatin çalmasıyla uykumdan zor uyanmaya başlamıştım. Sabahları uyanmak istemesem de mecburen kalkmak zorundayım. Çalar saatimi durdurup mutfağa geçtim.
Kendi evimde yalnızım akrabalarım fotoğrafta anı olarak kaldı. Onları küçükken deprem kaybettim. Böylece ailesiz devletin koruma altında büyüdüm.
Yemeğimi yaparken karşımda olan pencereden dışarıyı izlemeye başladım. İnsanlar bu sabah vakitte kim bilir nereye gidiyorlar. Masaya geçip yemeğimi sakince yemeye başladım.
Aradan zaman geçti mutfağını toplarken birden ev telefonu çalmaya başladı. Hızlıca ellerimi toparlayıp ev telefonuna yetişip açtım
Beyza: buyur?
......
Beyza: orada kimse var mı?
.........
Beyza: Allah Allah cevap vermicekseniz kapatıyorum?
........
Beyza: peki iyi günler
Telefonu geri koyduğumda tekrardan çaldı bir daha açtım
Beyza: efendim?
.........
Beyza: alo?
........
Beyza: ama yani utanıyor musunuz?
........
Beyza: iyi günler
Telefonu bir daha geri koyduğunda bu sefer çalmadı. Bu beni rahatlattı hayatımda ilk defa oluyordu. Bazı komşularım ve arkadaşlarım arasa hemen cevap verirlerdi. Çünkü herkesin ev telefonu yoktu. Hatta bu yıl 1960 ekim ayında cep telefonu denilen bir aletten bahsediyorlardı. İlerleyen zamanda satışa sunulanacak diye.
Ardından odama çıkıp üstüme uzun etek ve çeket giydim. Mavi açık tonlarında rahat ince kumaş. Şirkette geç kalmadan hızlıca saçım kısa olduğu için şimdilerde moda olan saçların ucundan kıvırdım. Makyaja gerek kalmayıp evden ayrıldım.
Şirkette doğru giderken hava biraz esiyordu. Zorluk çıkaracak kadar değildi. Kaldırımda yürürken benimle aynı iş yere gelen arkadaşımla karşılaştım. El salladım ama görmezden geldi. O an öylece şaşırıp kaldım.. neden görmezden geldi? Yanına gideyim derken benden uzaklaşıp başka yola girdi. Niye yaptı diye sorgulamadan şirkette doğru hızlıca ilerledim çünkü geç kalacağım.
Şirkette gelir gelmez bilgisayarın başına oturup işlerimi yapmaya başladım. Görmezden gelen arkadaş beni görünce başını başka yöne çevirip uzaklaştı. Kendim dayanamayıp kalkıp yanına gittim.
Beyza: neler olduğunu sorabilir miyim?
Sena: yok bir şey
Beyza: gözlerim gördü buna inkar edemezsin
Sena: peki dürüst olabilir miyim?
Beyza: evet
Sena: seni kıskanıyorum ve gıcık oluyorum
Beyza: anlamıyorum bende kıskanacak ne var?
Sena: işinde gayet iyisin başarılısın
Beyza: öncelikle şunu söylemeliyim ki sen buralarda yokken ilk başlarda iyi değildim kötüydüm. Kendim çabalarımla iyi oldum
Sena: inanmıyorum
Beyza: peki iyi günler
Sena: ne?
Oradan hızla ayrılırken Sena şaşkınlıkla öylece kaldı. Çünkü tartışmaya devam edeceğimi düşündü. Bu tip konuşmalarda ben uzatmam gerisi boşveriyip yoluma devam ederim. Bilgisayarın başına geldiğimde tekrardan işe daldım.
Mola saati gelmişti. Üstelik tam zamanında oldu. Çünkü uykum gelmeye başlamıştı. Bu sebeple kafamı masaya koyup ellerimin arasına alıp uyumaya başladım. Aradan saat geçti yavaşça gözlerimi açtığımda gördüklerim farklıydı. Bilgisayarım , ortam değişik şekillerdeydi. Arkadaşlarım yoktu ve görmediğim robotlar vardı. Ayrıca kendi bilgisayarımın bilgisayarımın önünde değilim. Sağ tarafımdan değişik bir ses "kodu alabilir miyim?" dediğinde döndüm. Şefkat camın dışında elinde ufak bir kağıtla robot vardı. Gözlerimi inanamayıp tekrardan etrafıma göz attım. (Resimdeki gibi ana karakterimiz Beyza)
DEVAM EDECEK
