Otobüsten indiğimde havanın serinliği yüzüme çarptı. Eve varana kadar adımlarım hızlı ama kafam tamamen doluydu. Kapıyı açıp içeri girdiğimde annemin mutfaktan gelen sesine karşılık verip doğrudan odama yönlendim. Çantamı masaya fırlattım, üzerimdeki hırkayı çıkarıp koltuğa attım ve kendimi yatağa bıraktım.
Tarih sınavı yarın sabahtı ama aklımda Osmanlı'nın duraklama döneminden çok, okul çıkışı İlker'le vedalaştığımız o köşe vardı. Sevgili olmamıştık; hâlâ o "en yakın arkadaş" sınırları içinde geziniyorduk ama aramızdaki her şeyin değiştiğini biliyorduk.
Telefonumu elime alıp birkaç kez ekranı açıp kapattım. Ona mesaj atıp atmamak arasında gidip gelirken, ekran aniden parladı.
İlker: Eve varabildin mi? Tarih çalışmaya başlayabildin mi yoksa yine boş boş tavanı mı izliyorsun?
İstemsizce sırıttım. Hızlıca klavyeye sarıldım.
Özgür: Yeni girdim eve. Senin yüzünden tavanı izlemeye vaktim kalmadı, şimdi masaya oturuyorum.
İlker: Aferin özgür, gözlerim yaşardı. Hadi çalış da yarın derste rezil olmayalım.
Telefonu masanın üzerine koyup derin bir nefes aldım ve sandalyemi çekip oturdum. Önüme tarih defterini açtım. Normalde bu satırlara baktığımda uykum gelirdi ama bugün kafam oldukça berraktı. Birkaç sayfa okuyup önemli yerlerin altını çizdim; fakat her paragrafta aklım ister istemez İlker'e kayıyordu.
Onun da şu an odasında masa başına oturmuş, aynı kitap sayfalarını çevirdiğini hayal etmek nedense ders çalışmayı çekilir kılıyordu.
Saatler ilerledikçe ev sessizliğe büründü.
Gece yarısına doğru defteri kapattığımda gözlerimden uyku akıyordu ama vicdanım rahattı, sınavı atlatabilirdim. Yatağıma uzanırken son kez telefonuma baktım. İlker'den yeni bir mesaj yoktu ama muhtemelen o da çoktan uyumuştu. Gözlerimi kapatırken, yarın sabah okul koridorunda onu görecek olmanın heyecanıyla uykuya daldım.