Bölüm 6 – Adaletin Bedeli
Ankara Adliyesi’nin sabah ışığında gri taşlar daha da kasvetli görünüyordu. Binanın dışında basın mensupları yığılmıştı. Herkes aynı şeyi konuşuyordu:
“Savcı Pars Seçkin’in sunduğu gizli kayıt… Gerçek mi, kumpas mı?”
İçerideyse daha derin bir kriz vardı.
Neva Seçkin
Rapor gelmişti.
Bilirkişiler, kaydın gerçek ve kesintisiz olduğunu onaylamıştı. Kayıttaki kadın sesi hem olayın seyrini değiştiriyordu, hem de adaletin uzun süredir görmezden geldiği bir gerçeği yüzlerine çarpıyordu.
Ama Neva’nın elleri karar dosyasını açarken titredi. Çünkü bu karar, bir hâkim olarak verdiği en zor kararlardan biri olacaktı.
Kenan Öztürk
O sabah Ilgaz’la bir kez daha yüzleşti. Olayların merkezinde bir çatlak büyüyordu.
“Neva o kaydı dosyaya resmen kabul ederse ne yapacağız?” diye sordu Ilgaz.
“Gerçekle yüzleşeceğiz,” dedi Kenan. “Sana göre hukuk, bana göre hakikat.”
“İkisi aynı değil mi?” diye karşılık verdi Ilgaz.
Kenan sadece sustu. O suskunluk, geçmişin gölgesi gibiydi. Çünkü bu dava sadece kurbanı değil, kendi içlerindeki adalet anlayışını da mahkûm ediyordu.
Ceylin Erguvan Kaya
Ceylin, tanıkla yeniden konuştu. Kadın hâlâ korkuyordu ama bu kez kararlıydı:
“O gece yalnız değildim. Yargıç beni tehdit etti. Dosyayı kapatmam için…”
Ceylin, kayıttaki sesin sahibine dönüp baktı:
“Sana inanmayan bendim. Şimdi senin için savaşacağım.”
Vicdan, bazen geç gelir; ama geldiğinde her şeyi değiştirirdi.
Pars Seçkin
O gün adliyeye koruma altında geldi. Aracına yerleştirilen dinleme cihazı, riskin ne kadar büyük olduğunu gösteriyordu. Ama Pars geri adım atmadı.
Mahkeme salonunda Neva’nın gözü Pars’a kaydı. Sonra Ilgaz ve Kenan’a.
Ve sesi duyuldu:
“Mahkeme, yeni delilin kabulüne karar vermiştir. Dava yeniden şekillenmiştir. Bu duruşma, sadece suçun değil, suskunluğun da yargılandığı bir celsedir.”
Salonda nefesler tutuldu.
Son Celse artık sadece bir dava değil, herkesin kendi geçmişiyle yüzleştiği bir hesaplaşmaydı.