Annemin bana seslenmesiyle gözlerimi araladım. Yatağıma oturmuş benim uyanmamı bekleyen anneme gülümsemeye çalıştım. Yanağıma bir öpücük kondururken " Hadi bakalım uykucu derse geç kalacaksın" dedi. Ders mi? Nasıl gidecektim ki? Her şeyden önemlisi dün akşamı nasıl anlatacaktım? Yatakta doğrulup" Ben bugün gitmeyeceğim. " dedim. Annem kaşlarını çattı. Benim ne olursa olsun derslerime gideceğimi bilirdi çünkü." Neden, bir şey mi oldu? Dün akşamda geç geldin eve, üstelik ağlıyordun. Üstüne gelmek istemediğim için sormadım. " annemin söyledikten sonra gözlerim tekrar doldu. Tam o sırada babam içeri girdi. İşe gitmemiş miydi? "Kızım ne oldu iyi misin?" babam yanıma otururken sorduğu soru karşısında gözyaşlarımı serbest bıraktım. "Ben nasıl anlatacağımı bilmiyorum" diyip hıçkırarak ağlamaya başladım. Annem ve babam kaşları çatık bir şekilde bir birlerine bakmaya başladılar. "Kızım her ne olduysa bize anlatabilirsin. Her zaman arkandayız senin unutma."annemin gülümseyerek söyledikleriyle cesaretlenerek anlatmaya başladım.
" Dün dersten çıkmıştım ve eve geliyordum. Sonra arkamdan birsinin beni takip ettiğini hissettim. Hızlı hızlı yürümeye başladım ama oda hızlanınca ne yapacağımı bilemedim. Sonra çiçek sokağına girdim. Beni takip eden kolumtan tuttu ve duvara yasladı. "babam devamını anlamış olacak ki ayağa kalktı ve odada turlamaya başladı. Annem ise bana şaşkınca bakıyordu." Sonra bana saldırdı. Direnmeye çalıştım ama çok güçlüydü. Sonra bayılmışım. Uyandığımda" " tamam tamam anladım gerisini anlatma. Şimdi bir hastaneye gidelim kontrol yapılsın ordanda karakola gidelim tamam mı kızım? " babam sözümü keserek söylediklerinden sonra kafamı salladım. Annem hala şoktaydı ve ne diyeceğini bilemiyordu. Sonra beni kolları arasına alarak ağlamaya başladı. Babamda bize katılarak" Her zaman yanındayız kızım bunu unutma"dedi.
Araba hastanenin önğnde durduğunda arabadan indik. Hastanenin girişine geldiğimizde babam sekreterle görüşüyordu ancak randevu olmadığı için almıyorlardı. Tam o sırada mahalleden komşumuzun kızı geldi. Kendisi bu hastanede doktordu. Annem onu görünce yanına gitti ve durumu açıkladı.
Banu ablanın odasındaydım. Ben yatağa yatırmış ve bazı kontroller yapıyordu. Koltuktan kalkıp annem ve babamı içeri çağırdı. Annem karşı koltuğa oturmjş babamda benim oturduğum koltuğun yanında duruyordu. Banu abla konuşmaya başlayınca dikkatimizi ona verdik. " Nasıl söylenir bilmiyorum fakat Kumru maalesef bekaretini kaybetmiş durumda. Olay daha yeni yaşandığı için şuan gebelik söz konusu değil. Umarım olmaz ama bunu bilemeyiz. Bazı hastalarım bir gecede hamile kalırken bazıları 1 yılı bulabilir. Umalım ki Kumru'da 1 yıllık süreçte olsun. "dedi. Annem" Peki hamile olup olmadığı tam olarak ne zaman belli olur?" " Tahminen 1 haftada kesinleşir. Sizde 1hafta boyunca takipte kalın evde dinlensin sonra kontrole gelirsiniz. Şuan yapabileceğimiz tek şey beklemek. " annem kafasını sallayarak ayağa kalktı. Bende onunla birlikte kalkarak" Çok teşekkürler Banu abla." dedim. O ise gülümseyerek cevap verdi. Odadan çıktığımızda kimsede ses çıkmıyordu. Yavaş yavaş arabaya doğru yürüdük.
Hastaneden sonra karakola gidip ifademi vermiştim. Güvenlik kameralarını inceleyip kim olduklarınk bulacaklardı. Bizede beklemek düşüyordu.
Eve geldiğimizde Kaan evdeydi. Bizi görünce" Ya neredeydiniz? " dedi. Ben odama gidip sıcacık yatağıma girdim. Annem Kaan'a durumları açıklardı zaten.
Yatağımda bir çöküntü hissedince gözlerimi araladım. Kaan yanıma yatmış ve bana sarılmıştı. Sessizce ağlıyordu." O şerefsizi bulursam annesinin karnından çıktığına pişman edicem abla söz veriyorum. Seni ağlatanı ağlatıcam" hıçkırılarının arasından söyledikleri üzerine bende ağladım. Artık beni zorlu bir hayat bekliyordu...