Tam geri dönüp kapıya yaklaşacaktım ki, gözüm yerde bir şeye takıldı.
Bir telefon.
Zack’in telefonu.
Zemin karanlık, ama ekran açık. Titriyor.
Bir bildirim... Bir fotoğraf. Otomatik çekilmiş gibi.
Ekranı açtım, parmak izi istemedi. Ekran kilitsizdi.
Gördüğüm şey...
Bir duvar.
Ama sıradan bir duvar değil. Tuğlalar ağız şeklinde bükülmüş.
Dudaklar gibi.
Gülümsüyor.
Ama hayır… Bu bir Photoshop olmalı. Bir filtre.
Değil mi?
Parmaklarım titremeye başladı. Fotoğraf galerisine girdim.
Son çekilen resimler...
Hepsi o garip ağız kapıya ait.
Farklı açılardan.
Bazıları bulanık.
Bir tanesinde... Clara'nın yüzü görünüyordu. Ama yüzünün yarısı yoktu.
Yüzü yoktu
Yüzü sadece… karanlıktı.
Zaman durdu sanki.
Bir anda arkamdan soğuk bir esinti geçti.
İçeri mi girmeliyim?
Yoksa hemen koşup buradan gitmeli miyim?
Ama ben...
Onları orada bırakamam.