Kapı kapanalı tam yirmi dakika olmuştu.
Clara da Zack de dönmedi.
Ne sesleri, ne mesajları.
Sadece o uğursuz sessizlik ve Zack’in düşürdüğü telefonda kalan o fotoğraflar…
Gülen bir duvar.
Gözüm kapının üzerindeki “Bowling Bliss” yazısına takıldı. Bu defa vardı. Ama harfler hafif kaymış gibiydi. “B” harfi ters dönmüş, “I” harfi iki kere tekrarlanmıştı. Sanki kelimeler bile hatırlamak istemiyordu gerçek adını.
Derin bir nefes aldım ve kapıyı ittim.
İçeri adım attığım anda burnuma bayat yağ, eski plastik ve... küf kokusu çarptı. Mekânın içine girdikçe fark ettim: bu bildiğimiz bowling salonu değildi.
Toplar raflarda ama hiçbirinin üzerinde numara yoktu.
Parke zeminde çizikler... ama rastgele değil, sanki bir desen oluşturuyorlardı.
İlk koridora yöneldim.
“Zack?” diye seslendim.
Yanıt yok.
“Sadece aptalca bir şaka yapıyorlarsa...” diye mırıldandım ama sesim bile bana yabancı geldi.