Berk’ten…
-“T-tamam ağlama… üzgünüm sadece şaka yapmak istemiştim.”
+“Aileni çağırıyorum.”
-“Tamam.”
Melis ayağa kalktı ve odadan çıktı.
-“Gerizekalı, tabii korkmuştur. Kızı niye ağlattın…”
Kendi kendime kızarken Melis’in gözleri gözlerimin önüne geldi.
-“Oğlum aşık ola ola Melis’e mi oldum ya… off…”
Bir süre sonra ailem ve Melis ile babası odaya girdi. Annem hemen yanıma geldi.
-“Oğlum… iyi misin? Çok korktum senin için.”
+“İyiyim anne…”
Babam elimi eline aldı ve gözlerimin içine baktı.
-“Daha da iyi olacaksın merak etme.”
Melis’in babası konuşmaya başladı.
-“Melis’i koruduğun için sağol Berk. Taburcu olduğun zaman lütfen bize kahvaltı için gelin.”
Annem ve babam ile başımızı onaylar anlamında salladık. Fakat taburcu olmam sürecek gibi duruyor.
Bir sonraki gün…
O günün üzerinden bir gün geçti. Annem ile babam işteydi, hastane odasında sıkılmaktan patlayacaktım. Saate baktığımda 15:25 olduğunu gördüm. Melis okuldan çıkmış olmalıydı.
Yaklaşık 20 dakika sonra kapım tıklatıldı.
-“Gel!”
Kapı açıldı, içeri giren kişi Melis’ti. Hastaların yemek yiyebilmesi için olan masa ve masanın üzerindeki yemekler ile yanıma geldi.
-“Selam… Hemşireyi yemeklerini getirirken yakaladım, ben de aldım geldim.”
+“Sen mi yedireceksin?”
-“Sen yiyemiyor musun?”
+“Kollarım iki gündür çok acıyor.”
Son zamanlarda çok fazla yalan söylemeye başladım sanırım.
-“Tamam o zaman, ben yediririm.”
Melis benimle ilgilenecekse yalan söylemez devam edebilirim…
Melis yatağımın yanındaki sandalyeye oturdu ve kaşıkla yemeği alıp bana uzattı. Bir süre yemekleri yedirdi.
-“Daha fazla yemeyeceğim.”
+“Olmaz, yemen gerek. Hastanede porsiyonları yemen gerektiği kadar, ne az ne çok hazırlıyorlar.”
-“Sen bunu nereden biliyorsun?”
+“Annem… doktordu.”
-“Anladım… merak ettiğim bir şey var… Annen… anlatmak isteme-”
+“Sorun yok… anlatırım…”
Melis bir süre sessiz kaldı ama sonradan konuşmaya başladı.
-“Daha 6 yaşındaydım… Doğum gününden önce de her şey kötüydü, sürekli beni azarlardı… 6. yaş günümde ise küçük bir kutunun içinde not vardı., masanın üzerinde duruyordu. Notta, ‘Beni bir daha görmeyeceksin Melis, artık senindir annen yok,’ yazıyordu. O günden itibaren de bir daha onu hiç görmedim…”
+“Annen senin gibi mükemmel bit evladı kaybetmiş… Üstelik… durumlarımız biraz benzer.”
-“Senin annen de baban da var ama.”
+“Öz annem ile babam olduklarını kim söyledi.”
-“Ne?”
+“Evet. Biyolojik ailem 9 yaşına kadar bana şiddet uyguladılar. En sonunda sosyal hizmet görevlileri beni aldı. 10 yaşına kadar yetimhanede kaldım, sonra da şu anki ailem beni evlatlık edindi. Onlara başta anne ve baba demiyordum ama sonradan demeye başladım.”
-“Gerçekten de benzermiş… ikimizin de aile üyelerinden biri yada hiçbiri yok… Onların yüzünden vücudunda kalan bir yara var mı?”
+“Sırtımda büyük bir çizik var. Diğerleri iyileşti ama onun izi kaldı.”
Melis şaşkın şaşkın bakarken yara izimi merak ettiği her halinden anlaşılıyordu.
-“Göstermemi ister misin?”
+“O-olur…”
Neyseki hastane kıyafetlerinden kurtulduğum için kendi kıyafetlerimi giyiyordum. Dikkatlice tişörtümü çıkartmaya başladım.
-“Hey! Ne yapıyorsun?”
+“Sırtımı görmen için tişörtümü çıkartıyorum.”
Tişörtümü çıkarttığında Melis şaşkın bir şekilde vücuduma odaklanmıştı. Basketbol oynadığımdan dolayı iyi bir vücudum vardı.
-“Yarama bakmayacak mısın?”
Melis kendine geldi ve yavaşça ayağa kalktı ve sırtıma baktı. Bir süre sonra onun elini sırtımda hissettim…
-“Çok acımış mıydı?”
+“Hem de çok… O pisliklerden bana kalan tek şey bu…”
Bir süre sonra Melis’in elini tam da yaranın üzerinde hissettim… Kısa bir süre sonra elini çekti ve tekrar sandalyesine oturdu.
-“İkimizin de benzer hikayeleri varmış.”
+“Evet… ama bu hikayelerdeki zorluklara rağmen ayakta kaldık.”
Bir süre sadece bakıştık. Ardından Melis gelmesini. Asıl nedenini yerine getirmek için çantasından kitapları çıkartmaya başladı.
-“Birincilik için şartlar eşit olmak zorunda.”
O birincilik kalbindeki birincilik ise hayatımın en zor sınavına giricem ama… o sınavdan tam puan almaya kararlıyım…
