Gece, okul normalden daha sessizdi.
Ama bu sessizlik “boşluk” gibi değildi…
Sanki bir şey bilerek susturulmuştu.
Jisoo’nun aklında tek bir şey vardı: Rosé’nin söylediği cümle.
“Ben burada doğmadım.”
📼 YASAK DOSYA
Jisoo tekrar arşiv odasına girdi.
Kasetleri karıştırdı.
Öğrenci kayıtları, eski konserler, mezun listeleri…
Ama “Park Rosé” adına hiçbir kayıt yoktu.
Hiç fotoğraf yok.
Hiç imza yok.
Hiç geçmiş yok.
Jisoo fısıldadı:
“Bu nasıl mümkün olabilir?”
Tam o anda rafların arasından eski bir klasör düştü.
Üzerinde tek kelime:
“SİLİNENLER”
🕯️ KAYIT KASASI
Klasörün içinde tek bir belge vardı.
Ama tarih okunmuyordu.
Sanki her şey bilerek kazınmıştı.
Sadece bir satır kalmıştı:
“Deney 7: Sesle insan üretimi başarısız.”
Jisoo’nun eli titredi.
“Deney mi?”
Arkasından bir ses geldi:
“Bunu görmemeliydin.”
Rosé.
Kapıda duruyordu.
Yüzü ilk kez sertti.
🎹 YÜZLEŞME
Jisoo geri çekilmedi.
“Sen kimsin?”
Rosé bir süre sustu.
Sonra yavaşça konuştu:
“Ben bir öğrenci değilim.”
“Ne demek bu?”
Rosé gözlerini indirdi.
“Ben bu okulun ürettiği bir şeyim.”
Jisoo şok oldu:
“İnsan mı?”
Rosé başını salladı:
“Tam değil.”
🩸 GERÇEK
Rosé birkaç adım içeri girdi.
Duvara baktı.
Sanki duvar onu tanıyordu.
Ve konuştu:
“Burası bir müzik akademisi değil Jisoo.
Bu yer… ses üretim laboratuvarı.”
Jisoo geri çekildi:
“Yalan söylüyorsun!”
Rosé sesi yükseltmeden devam etti:
“Burada ölen insanlar yok.
Burada… sesleri alınan insanlar var.”
🎼 KIRILAN HAFIZA
Bir anda ışıklar titredi.
Duvarlardan piyano sesi gelmeye başladı.
Ama bu normal bir melodi değildi…
Parçalanmıştı.
Sanki biri çalarken zorlanıyordu.
Rosé kulaklarını kapattı.
“Dur… bu çalmamalı…”
Jisoo şaşırdı:
“Ne oluyor sana?”
Rosé fısıldadı:
“Bu ses… benim başlangıcım.”
🕯️ GERÇEK OLMAYAN GEÇMİŞ
Rosé geriye doğru bir adım attı.
Gözleri boşluğa bakıyordu.
“Benim bir çocukluğum yok.
Bir ailem yok.
Bir geçmişim yok.”
Jisoo:
“Peki ne var?”
Rosé çok sessiz konuştu:
“Sadece kayıtlar.”
Bir anda başını kaldırdı:
“Ve hatırlamamam gereken şeyler.”
🩸 SON SAHNE
Konser salonundan yüksek bir piyano sesi duyuldu.
İkisi de dondu.
Rosé fısıldadı:
“Başladı…”
Jisoo:
“Ne başladı?”
Rosé cevap vermedi.
Sadece koşmaya başladı.
🎹 FİNAL
Konser salonunun kapısı kendi kendine açıldı.
İçeriden tek bir ışık geliyordu.
Ve sahnede biri oturuyordu.
Ama bu Rosé değildi.
Onun silik bir kopyası gibiydi.
Ve piyano çalıyordu…
Yanlış notalarla.
Rosé kapıda durdu.
Fısıldadı:
“Beni tekrar yazıyorlar.”
🔚 BÖLÜM SONU
Ekran kararır.
Tek cümle çıkar:
“Bazı insanlar doğmaz… yeniden yazılır.”