Korkudan ne yapacağını bilemeyen Mia, kapıdan gelen sesle irkildi.
Tak...
Tak...
Tak...
Kalbi göğsünden çıkacakmış gibi atıyordu. Mia o kadar korkmuştu ki kapıya doğru ilerlemeye bile cesaret edemiyordu. Yavaşça bir adım attı. Sonra bir adım daha...
Her adımında kalp atışları biraz daha hızlanıyordu.
Kapının deliğinden dışarı baktığında, karşısında üniformalı iki polis memurunun beklediğini gördü. İçine biraz olsun su serpilmişti. Derin bir nefes aldı ve kapıyı açtı.
"Hoş geldiniz."
"Bayan Mia, ben polis şefi Stella. Yardım istemişsiniz."
Mia, titrek bir ses tonuyla, "Evet... Ben aradım." dedi.
Stella eline not defterini aldı.
"Olay nasıl gelişti, anlatır mısınız, Bayan Mia?"
Mia kısa bir süre sessiz kaldı. Yaşadıklarını hatırlamak bile korkusunu yeniden canlandırıyordu.
"Yemek hazırlamak için mutfağa gitmiştim. Tam buzdolabının kapağını açmıştım ki birden oturma odasından bir ses geldi. Gittiğimde cam kırılmıştı. Pencereden dışarı baktım ama kimseyi göremedim," dedi.
Stella, Mia'nın söylediklerinin her birini not defterine dikkatlice yazdı.
Ardından başını kaldırıp Mia'ya baktı.
"Bayan Mia, biz gerekli araştırmaları yaptıktan sonra bu olayı gerçekleştirenleri yakalayacağımızı bilmenizi isterim. Bir arkadaşım burada bekleyecek. Korkmanıza artık gerek yok."
Stella son sözlerini söyledikten sonra arabasına doğru ilerledi ve arabasına binerek uzaklaştı.