Keyifli okumalarr
**********
“Müsadenle, geçebilir miyim?”
Başımı kaldırdım gelenim kim olduğuna bakmak için.
Biraz daha kaldırdım ve biraz daha….
Sonunda tanımadığım uzun çocukla göz göze gelince, “Bismillah,” dedim içimden, “Bu Enes kim?”
Hemen geri çekilip çocuğun geçmesine izin verdim. Başını hafifçe eğdi. Bu erkeklerin teşekkür etme yöntemi gibi bir şeydi.
Bana anında bir gülme geldi tabii ki. Gizemli bir çocuk senin en sinirli olduğun anda beliriyor ve seni karizmatik bir baş selamı ile etkiliyor.
Kendimi yaz dizilerindeki kızlar gibi hissetmiştim. Bugün hikayemin başladığı gündü. Bakalım başımıza ne gelecek.
Çocuk annemin bıraktığı çöp poşetlerinin yanından geçince gerçekliğe döndüm.
Çöp poşetleri de o kadar büyüktü ki, bir an utancımdan yerin dibine girmek istedim.
Hatta çocuğu yakalayıp “Çok ağır değiller bak. Yemin ederim içinde karton var diye bu kadar büyük görünüyor bunlar,” demek istedim ama olan olmuştu.
Eğilip çöp poşetlerini ellerimle kavradım.
“Ah be anne. Kaçırdık mis gibi çocuğu,” derken gözlerine pembe bir şey ilişti. Biraz daha eğilip faciayı net şekilde gördüm.
Gördüğüm pembe şey botuma soktuğum kırmızı kalpli pembe pijamamdı.
**********
Diğer bölüme geçebilirsinizz…
