Hoş geldiniz
Masamın başına oturdum yazmak için. O an yeni bölüm atmadığımı fark ettim. Hemen size yeni bölüm bırakıp yazmaya geri dönüyorum.
Keyifli okumalarrr
*********
Melih kapıyı açıp içeri girince camın önünden ayrılıp onu sarıldım hemen.
“Seni bile özledim burada tekken.”
O şakama benim gibi gülmemişti.
“İyi misin? Aç mısın?”
“İyiyim. Aç da değilim ama abur cubur stoklarım boşaldı.”
“Hallederiz onu. Önce bir babamı halledelim de.”
“Melih! Buraya gelin!”
Babamın sesini duyunca konuşmayı keserek salona gittik. Annem oturduğu yerden kımıldamasa da güzündeki eğlenen ifadeden herhangi bir sorun olmayacağını anlayınca teşekkür eder gibi ona baktım.
“Sıla babanın anlattıkları doğru mu? Seni biri rahatsız etti ve bize söylemedin mi?”
Annem sakin sakin konuya girince doğruları anlatmak için tam ağzımı açmıştım ki Melih benden önce konuşmaya başladı.
“Ben kendim halletmek istedim.”
“Niye kızım, sen sahipsiz misin? Annen, baban, kardeşin yok mu senin? İki günlük üst komşu biliyor biz bilmiyoruz. Olur mu öyle şey?”
“O bizim okuldan olduğu için kendiliğinden öğrendi. Ona da ben söylemedim zaten Baran’lar çocukla konuşurken görmüş araya girmiş.”
Hayretle oturduğu koltuğa yaslanıp kollarını göğsünde birleştirdi babam.
“Gördün mü Selma? Kızımız o kadar düşünceli ki annesine, babasına söyleyeceğine tüm arkadaşlarını atmış çocuğun önüne.”
“Baban bu konuda haklı Sıla. Çocuk çok sağlıklı düşünen biri değil gibi. Ya birden bıçaklasaydı o esnada birini, geri dönüşü olmayan şeyler yaşanabilirdi. Bu konuyu mutlaka bize açmalıydın.”
“Haklısınız,” diyerek başımı önüme eğdim, “Kusur bakmayın ama ilk defa böyle bir şey yaşıyorum. Ne yapacağımı bilemedim. Çocukla o kadar uzaktık ki birbirimizden gerçekten bana taktığını kabul edene kadar iş işten geçmişti bile.”
“Tabii senin diğer çocukla muhabbetin öyle boldu ki bununla hiç konuşmadın, değil mi Sıla?”
Babamla, Efe’ e hakkında konuşmaya hazır değildim. Bu yüzden susarak halıyı izlemeye başladım.
“Ben onu biliyordum!” diye atladı Melih beni kurtarmak için. Onu büyük bir gururla dinledim. Minik şövalyem benim.
“Ben onunla ilgili her şeyi biliyorum. Efe abi çok iyi biri zaten baba ama ablamla arasında bir şey yok şu an. Biz sevgilisi var zannediyorduk. O yüzden konuşmayı kestik onunla.”
“E! Bu fotoğrafta niye ablanın dibinde bu çocuk?”
“Konuşmayı tam orda kesmiştim işte. Bana bu kadar yaklaşamazsın diye.”
“Aferin kızım. Erken olmamış mı sence de?”
Tam keşke konuşmasaydım kendimi yerin dibine soktum derken annem konuşmaya başlayınca biraz sakinleştim.
“Ben de biliyordum bunu.”
Babam şaşkınlıkla anneme dönüp, “Sen de mi?”, deyince annem lafına devam etti.
“Evet, ben de biliyordum. Sıla, Efe adını duyunca rengi kaçıyor. Bunu anlamamak için baba olmak lazım zaten.”
Babam yüzünü buruşturunca annem ayaklanıp yanıma geldi. Tek kolunu omzuma atıp gülerek konuşmaya başladı.
“Sen Sıla’nın, Efe’den hoşlandığını görmek istemedin çünkü o senin kızın. Artık onun erkek arkadaşları olacağını ve senin küçük kızın olarak kalmayacağını bildiğin içim kızgınsın sadece. Ne olursa olsun çocuklarımız büyüyor. Onlara kendi kimliklerini bulmaları için alan tanımamız lazım.”
“Ablamın ilk sevgilisi bu olacak. Nerden baksan evde kalıyordu.”
“Sus sen, kerata!”
Babam, Melih’e kızınca bir şey söylemesem de ona kötü bakışlar atarak sinirimi belli etmeye çalıştım.
“Demek büyümüş öyle mi? Yarın okula gitme Sıla. Benimle eczaneye geliyorsun. Bakalım ne kadar büyümüşsün.”
“Tamam baba,” dedim ikiletmede. Ne istiyorsa yapıp konuyu kapatmak istiyordum çünkü babamla ilişki hayatımı konuşmak tahmin edemeyeceğim kadar zordu.
“İyi olur,” diyerek babamı destekledi annem, “Yarın o çocuk okuldan atılsın sen öyle devam et okuluna.”
“Atılsın tabii! Hadsiz velet. Aklına neler gelmiş çocuğun. Üç gün düşünsem aklıma gelmez böyle bir şey. Hele atılmasın bak nasıl şikayetçi oluyorum ondan.”
“Ben de öyle dedim müdüre.”
Babam benimle aynı şeyleri söyleyince heyecanlanmıştım.
“Ne dedin?” dedi merakla.
“Siz mi ailesini çağırıp okuldan atarsınız ben mi polisi arayayım, dedim.”
“İyi demişsin! Gerekirse davalık oluruz. Manyak herif takmış kızıma, takip etmiş bir de.”
Gülerek babama bakarken bir anda gözümden yaşlar boşalmaya başladı. Kendimi tutamayarak hıçkırmaya başladığımda dengemi kaybedip anneme yaslandım.
Herkes susup bana bakmaya başlayınca, “Ay, ben bir şuraya oturayım mı?”, diyerek masadan bir sandalye çekip oturdum.
“Melih git, ablana bir su getir.”
Melih yanımızdan giderken ellerimle yüzümü kapatıp iç çeke çeke ağladım. Tüm sorunları hallettiğim için rahatladığımda ne kadar yorulduğumu fark etmiştim. Okuldakilerin sesi kulağımda yankılandı, Arda’nın yüzü gözümün önünde geldi, babamın kızışı ve saatlerdir odada matematik çözmem derken bayılacak gibi hissediyordum.
“Abla al iç şunu,” dedi Melih bana elindeki bardağı uzatırken. Annem bardağı tutamayacağımı fark etmiş olacak ki bardağı Melih’ten alıp suyu bana içirdi. Hala iç çekmeye devam etsem de gözyaşlarım durmuştu.
“Sakin ol kızım. Zorlandın, korktun belki ama bitti. Tamam mı? Bundan sonrası bizde. Anne, babana güven.”
Babam bana sarılınca kendimi öyle güvende hissetmiştim ki kafamdaki sesler susmuş, olan biten her şey önemini yitirmişti. Onun bana güvendiğinden emindim ve ne olursa olsun arkamda olacağı için kendimi çok şanslı hissediyordum.
“Geçti bebeğim benim. Geçti.”
“Baba, iyi ki benim babamsın.”
İkimiz de duygusallıktan masaya yapışmak üzereydik ki Melih üzerimize atlayıp boynumuzu acıtınca kendimize geldik.
“Oy! Sen de iyi ki varsın ablacım.”
“Sana mı dedi kerata? Bana dedi. Yürü mutfağa, yemek hazırlıyoruz.”
Babam masadan kalkınca eğilip beni saçlarımdan öptü, tıpkı küçüklüğümden beri yaptığı gibi.
“Sen de duş al kendine gel kızım.”
Başımı sallayarak masadan kalktım. Duş alıp yemek yesem de o gün kendime bir türlü gelememiştim. Yemeğim bitince odama gidip yatağıma girdiğimde sonraki gün hasta olarak uyanacağımdan emindim.
Tam tahmin ettiğim gibi sabah akan burnum ve ağrıyan başımla uyanındım ama uyandığım an kendimi yataktan dışarı attım. Eğer bugün kendimi babama kanıtlamak için bir şansım varsa bunu sonuna kadar kullanacaktım. Bunu inatçı tarafımdan da söylemiyorum üstelik. Kendimi gerçekten biraz olgunlaşmış hissediyordum.
O aşırıcı Sıla değildim mesela artık. Ya da uçarı, aklı sadece eğlencesinde olan Sıla gibi de hissetmiyordum.
Efe’yle düzgün tek bir günümüz olmamıştı. Sürekli birbirimizle ya da başkalarıyla kavga ettiğimiz günlerde yan yanaydık ama onu ilk gördüğüm günden beri hayatımı da beni de başka bir yere taşımıştı.
Onun yanındayken varlığımı hissetmiş, nasıl biri olmak istediğim ve bunu için neler yapmam gerektiğini düşünme fırsatı bulmuştum ilk defa.
Bugüne kadar asla değişmeyeceğimi düşünsem de ne dünkü Sıla benim ne de yarının Sıla’sı.
Efe, Pınar, Baram, Ecem, ben ve geri kalanlarımız…
Genciz, öğreniyoruz, büyüyoruz.
Hatalarımız olsa da yanlışlar yapsak da bunun normal olduğunu biliyorum artık.
Biz genciz ve öğreniyoruz!
*******
Genciz ve öğreniyoruz arkadaşlar.
Ne kadar insanların bizi dayattığı doğrularla boğuşsak da eminim bir gün hepimiz kendi doğrularımızda kendi hayatımıza yön veren bireyler olacağız. O yüzden hatalarımıza takılmıyor, alabildiğimiz dersleri alıp önümüze bakıyoruz.
Kimseye takılmıyoruz. “Üç sene önce şunu yapmıştın. Hatırlıyor musun?” diye gece yarısı bizi darlayan beynimizi bile takmıyoruz. Üç yıl önceki bana en doğru gelen şey buydu deyip yarına geçiyoruz.
Sizleri çok seviyorum.
Öptümmm
