Keyifli okumlar dilerim.
Yorum yapmayı ve bölümü beğenmeyi unutmayın.
***************
Fırının başına oturmuş belki yüzüncü kez “Melih bu oldu galiba!” diye bağırdım.
Tezgahta salata yapan annem “Kızım sen aç mısın? Ne bu böyle?” deyince ona döndüm.
“Yukarı birileri taşınmış. Gördün mü sen?”
“Evet. Onlara da gitmek lazım şimdi hoş geldine.”
“Gideriz.”
Gülümseyerek fırına bakmaya devam ettim. Biz onlara gidecektik. Onlar bize gelecekti. Hayatımın şansı resmen ayağıma gelmişti.
“Melih!”
“Sen de mi geliyorsun Sıla? Hangi dağda kurt öldü?”
“Sonra kızıyorsun, ondan diyorum ben,” diyerek annemden kurtulmaya çalıştım. Normalde hiçbir yere onunla gitmeyen biri olduğum için şaşırması çok normaldi ama dönüp ona üst komşunun oğlu çok tatlı bir çocuk diyemezdim.
“Abla yedin beynimi yemin ederim. Ne acelen var?”
“Acelem yok da. Yukarı yeni birileri taşınmış onlara götüreceğim.”
Annemle aynı anda soru sorar gibi bana bakınca konuşmaya başladım hemen.
“Bana yardım ettiler poşetleri taşırken. O yüzden onlara da götürmem lazım. Ayıp olacak.”
“Yardım ettiler?” dedi Melih tek kaşını kaldırarak.
Her şeyimi anlamasa olmazdı zaten. Pis bücür!
“Adı ne bu yardım ettilerin?”
“Ne bileyim ben! Yağmurda battık zaten. Onu mu soracaktım?”
Bacağı ile beni iterek fırına baktı.
“Olmuş bu?”
O fırınla uğraşırken ben de telefonumu alıp kameradan tipime baktım.
İyi görünüyordum. Yağmurda ıslandı bahanesiyle pijamamı da çıkarıp siyah bir tayt ve kapüşonlu bir kazak giymiştim üzerime.
“Beş Yeni Mesa”
Yine o bilinmeyen numaradan mesajlar gelmişti.
Bilinmeyen Numara: Sen Sıla Koç değil misin?
Bilinmeyen Numara: 10 A sınıfındanki.
Bilinmeyen Numara: Pınar var hatta.
Bilinmeyen Numara: Arkadaşın.
Bilinmeyen Numara: O da vardı o gün yanında.
Bu çocuk kimdi ve nasıl benimle ilgili bu kadar çok şey biliyordu?
**************
Bilinmeyen Numara da bu bölümden sonra önem kazanıyor.
Bir sonraki bölüme geçebilirsiniz!
