Bölüm 5

‎SIR – 3. Bölüm: Gölge ‎ ‎ ‎Ela Sera: ‎ ‎Demir’in söyledikleri odamın duvarlarında yankılandı. ‎“Bu daha kötü.” ‎Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. ‎Kapının önünde bir gölge belirdi. ‎Sonra kapı aralandı. ‎“Ela?” ‎Emir’di. ‎Abim. ‎Yüzümdeki ifadeyi görür görmez içeri girdi. ‎“Ne oluyor burada?” ‎Demir’e baktı. ‎“Bir şey mi oldu?” ‎Demir derin bir nefes aldı. ‎“Telefonuna gelen mesajlar var.” ‎Emir bana döndü. ‎“Ne mesajı?” ‎Titreyen ellerimle telefonu uzattım. ‎Okudukça yüzü gerildi. ‎Çenesi kilitlendi. ‎“Bu kim?” ‎“Bilmiyorum,” dedim. “Ama geçmişimi biliyor.” ‎Emir dişlerini sıktı. ‎“Kimse bu kadar şeyi bilemez.” ‎“Biliyormuş,” dedim fısıltıyla. “Ve ben onun… babam olabileceğini düşünüyorum.” ‎O an Emir’in yüzü bembeyaz kesildi. ‎“Ne dedin sen?” ‎“Baba,” dedim. “Ya benim gerçek babamsa?” ‎Emir bir adım geri çekildi. ‎“Saçmalama.” ‎“Keşke saçmalık olsa.” ‎Sessizlik oldu. ‎Demir söze girdi: ‎“Emir, bu adam tehlikeli. Onu hafife alamayız.” ‎Emir başını salladı. ‎“Kim olursa olsun, Ela’ya ulaşamaz.” ‎Sonra bana döndü. ‎“Sera, seni kimseye teslim etmeyeceğim.” ‎Gözlerim doldu. ‎“Korkuyorum.” ‎Emir bir an sustu. ‎Sonra yavaşça konuştu: ‎“Ben de küçüklüğümüzde korkardım.” ‎Başımı kaldırdım. ‎“Hatırlıyor musun?” dedi. “Babam bağırmaya başladığında seni odana saklardım.” ‎Yutkundum. ‎“Kapının önünde dururdum. Sana gelmesin diye.” ‎İçimde bir şey kırıldı. ‎“Sen de çocuktun…” ‎“Evet,” dedi. “Ama seni korumak zorundaydım.” ‎Demir sessizce onları izliyordu. ‎“Bu mesajları atan kişi,” dedi sonunda, “Ela’nın psikolojisini çok iyi çözmüş. En zayıf yerine oynuyor.” ‎“Babaya,” dedim kısık sesle. ‎Demir başını salladı. ‎“Evet.” ‎Emir yumruklarını sıktı. ‎“Bu her kimse, onu bulacağım.” ‎“Hayır,” dedim hızlıca. “Lütfen… daha da kötüleşmesini istemiyorum.” ‎Demir bana baktı. ‎“Bazen kaçmak daha çok can yakar.” ‎“Peki ya yüzleşmek?” ‎“Yüzleşmek,” dedi, “insanı ya özgürleştirir ya da paramparça eder.” ‎Bir an sessizlik oldu. ‎Sonra telefonum tekrar titreşti. ‎Üçümüz aynı anda baktık. ‎Bilinmeyen: ‎Abin seni her zaman korumaya çalıştı. Ama her şeyi bilmez. ‎Nefesim kesildi. ‎Emir’in yüzü kaskatı kesildi. ‎“Bizi izliyor,” dedi. ‎Demir dişlerini sıktı. ‎“Bu adam çok yakın.” ‎Ben: ‎Beni neden rahat bırakmıyorsun? ‎Cevap gecikmedi. ‎Bilinmeyen: ‎Çünkü senin bilmen gereken bir hayat var. ‎Ben: ‎Ne hayatı? ‎Bilinmeyen: ‎Senin gerçek hayatını. ‎O an içimde bir karar oluştu. ‎“Ben onunla konuşacağım.” ‎İkisi birden bana döndü. ‎“Hayır,” dedi Emir sertçe. ‎“Evet,” dedim. “Kaçmayacağım. Hayatım boyunca kaçtım zaten.” ‎Demir gözlerimin içine baktı. ‎“Bu çok tehlikeli.” ‎“Tehlikeli olmayan ne yaşadım ki?” ‎Sessizlik çöktü. ‎Ve o anda hepimiz şunu biliyorduk: ‎Bu mesajlar… ‎Sadece bir başlangıçtı. ‎