Bu sadece bir tehdit değildi, ertelenmiş bir hesaplaşmaydı. Ve Sera, tam ortasındaydı. Babası bazı gerçekleri saklıyordu ama Sera’nın gözlerindeki kontrollü öfke, hazır olmaya başladığını gösteriyordu.Eve vardığımızda güvenliği kontrol ettim. Annesi ağlıyor, babası çökmüş duruyordu. Sera odasına kapandı. Kapısını çaldım.“Bu işin içindesin,” dedim.“Zaten içindeymişim.”“Yalnız değilsin. Bunu birlikte yapacağız.”O an, kendi kaderimi de mühürlediğimi biliyordum.
Sera’nın Gözünden (Kısa) O gece uyuyamadım. Tek bir cümle zihnimde dönüp duruyordu: Ben bir sır değilim. Ben bir teminattım. Sabah aynaya baktığımda kararlıydım. Kurban olmayacaktım. Demir geldi. Babamın bir şeyleri sakladığını söyledim. O ise yalnız olmadığımı hatırlattı. “Bu dünyaya sokmayacağım seni,” dedi. “Ama içinde ayakta kalmayı öğreteceğim.” “İlk adım ne?” “Şehri terk edeceğiz. Kaçmak için değil, merkeze yaklaşmak için.” Korkuyordum. Ama elimi tuttuğunda anladım: Bu hikâye artık cesaretle ilgiliydi.
