Bölüm 3

İnşallah beğenirsiniz iyi okumalar diliyorum 1. Bölüm: Fısıltılar (Sera) Bazı sırlar vardır, yüksek sesle söylenmez. Duvar aralarına, gecenin karanlığına ve insanın kendi içine fısıldanır. Ben bunu çok geç öğrendim. O sabah uyandığımda içimde tanımlayamadığım bir ağırlık vardı. Pencerenin kenarındaki eski saat tik taklarıyla zamanı sayıyor, yağmur camdan süzülerek şehri gri bir örtüyle kaplıyordu. Yağmurun kokusu çocukluğumu hatırlattı. Annemin mutfakta demlediği çayın buğusu, babamın evdeyken çıkardığı o sessiz ama güven veren adımlar… Güven. Meğer ne kadar kolay yıkılıyormuş. Son haftalarda aynı rüyayı görüyordum. Kapalı bir kapı, arkasında bekleyen bir gölge ve kulağıma fısıldanan tek bir kelime: sır. Telefonum titredi. Bilinmeyen bir numara. Açmamalıydım. Ama açtım. Merhaba dedim. Karşımdaki ses sakindi. Fazla sakindi. Artık bilmemen gereken bir şey yok dedi. Hazır mısın. Kimsiniz diye sordum ama sesim bana ait değildi. Geçmiş sandığından daha yakın dedi ve telefon kapandı. O an içimde bir şey koptu. Bu bir şaka değildi. Ses… tanıdıktı. Ama nereden? Evden çıktım. Yağmur umurumda değildi. Islanmak, içimde büyüyen boşluğun yanında önemsizdi. Kendimi her zamanki kafede buldum. Demir cam kenarındaki masada oturuyordu. Onu görünce ilk kez nefes alabildim. Geç kaldın dedi gülümsemeye çalışarak. Keşke tek derdim bu olsaydı dedim. Yüzümdeki ifadeden bir şeylerin yanlış olduğunu anladı. Ne oldu Sera. Biri aradı dedim. Geçmişimle ilgili bir şeyler söyledi. Tam o anda kapı açıldı. Annem. Yıllardır görmediğim kadar yorgun ve gergindi. Konuşmamız lazım dedi. Daha fazla erteleyemem. O an anladım. Hayatımda ertelenmiş ne varsa, hepsi aynı noktaya çıkıyordu. Masaya oturdu. Ellerinin titrediğini fark ettim. Sana eksik bir hikâye anlattım dedi. Babanla ilgili. Kalbim sıkıştı. Babam öldü dediniz dedim. Mezarı var. Dualar okuduk. Kaybettik dedi. Ama sandığın gibi değil. Sonra o cümleyi söyledi. Baban yaşıyor. Zaman durdu. Mezarlık, ağladığım geceler, kabulleniş… Hepsi bir yalanın üzerine kuruluydu. Beni korumak için dedi annem. Eğer yaşadığını bilseydin seni de bulurlardı. Kim diye sordum. Geçmiş dedi. Ve geçmiş asla yalnız gelmez. Telefonum yeniden titredi. Annen her şeyi anlatmadı. Gerçek sandığından daha karanlık. Annemin yüzü bembeyaz kesildi. Bu numarayı tanıyorum dedi. Babanın eski ortağı. O an karar verdim. Kaçmayacaktım. Kasabaya doğru yola çıktık. Yol uzadıkça geçmişim yaklaştı. İçimde korku vardı ama ondan daha güçlü bir şey de vardı: cevaplara duyduğum ihtiyaç. Eski eve girdiğimizde kalbim göğsümü parçalayacak gibiydi. Geldiğini biliyordum dedi bir ses. Baba. Karşımda duran adam yabancıydı ama aynı zamanda tanıdıktı. Yıllar yüzüne çökmüştü. Neden dedim. Neden beni bıraktın. Seni kurtarmak için dedi. Tam o anda silah sesi duyuldu. Yere yatın diye bağırdı Demir. Babam beni arkasına aldı. İşte dedi. Geçmiş geldi. Ama korkmadım. Çünkü o an anladım. Bu sır beni parçalamak için değil, kim olduğumu hatırlatmak için vardı. Ve bu… sadece başlangıçtı.