Eren kapının önünde donup kalmıştı.
Telefon ekranında yazan cümleye tekrar baktı.
"Kapının önünde duran şey insan değil."
Kalbi göğsünü parçalayacakmış gibi atıyordu.
Koridor gerçekten boş görünüyordu.
Ama telefon bugüne kadar hiç yalan söylememişti.
TOK!
TOK!
TOK!
Kapıya yine vuruldu.
Bu kez daha güçlü.
Sanki kapının dışındaki şey sabırsızlanıyordu.
Eren birkaç adım geri çekildi.
Tam o sırada evdeki bütün ışıklar söndü.
Her yer karanlığa gömüldü.
Telefonunun ekranı kendiliğinden açıldı.
Yeni mesaj:
"Yatak odasına git."
Eren koşarak odasına girdi.
Kapıyı kilitledi.
Nefes nefese yatağın kenarına oturdu.
Sonra garip bir ses duydu.
Tak...
Tak...
Tak...
Ses evin içinden geliyordu.
Ama evde yalnızdı.
Ya da öyle sanıyordu.
Telefon yeniden titredi.
"Dolaba bakma."
Eren'in gözleri yavaşça dolaba kaydı.
Kapak hafifçe aralanmıştı.
İçerisi zifiri karanlıktı.
Sanki içeride biri saklanıyordu.
Tak...
Tak...
Tak...
Ses şimdi dolabın içinden geliyordu.
Eren korkudan nefes alamıyordu.
Mesajı dinlemeliydi.
Bakmamalıydı.
Ama merakı daha güçlüydü.
Yavaşça dolaba yaklaştı.
Elini kapağa uzattı.
Telefon çılgınca titremeye başladı.
"AÇMA!"
"EREN DUR!"
"SAKIN AÇMA!"
Ama artık çok geçti.
Eren kapağı çekti.
Dolabın içi boştu.
Hiç kimse yoktu.
Eren rahat bir nefes aldı.
Tam arkasını dönecekti ki...
Dolabın arka duvarında bir yazı gördü.
Kırmızı harflerle yazılmıştı.
"ARKANA BAK."
Eren'in kanı dondu.
Çünkü telefonu tam tersini söylüyordu.
"ARKANA BAKMA."
Hangisi doğruydu?
Telefon mu?
Yoksa duvardaki yazı mı?
Kalbi deli gibi çarparken yavaşça arkasına döndü...
Ve gördüğü şey yüzünden çığlık attı.
Çünkü odasının ortasında duran kişi...
Kendisiydi.
Ama daha yaşlı hali.
Ve yüzünde korku vardı.
Yaşlı Eren titreyen sesiyle tek bir cümle söyledi:
"Beni dinle... Gelecekten gelen mesajların hepsi benim değil."
Devam edecek... 😱📱⏳👤
