Koridor zifiri karanlıktı.
Eren olduğu yerde donup kalmıştı.
Az önce duyduğu sesi gerçekten duymuş muydu?
Yoksa korkudan hayal mi görüyordu?
"Murat?" diye seslendi.
Cevap gelmedi.
"Murat, şaka yapıyorsan hiç komik değil!"
Yine sessizlik...
Bir anda telefonunun fenerini açtı.
Işık koridoru aydınlatınca nefesi kesildi.
Az önce yanında duran Murat yok olmuştu.
Koridorda yalnızdı.
"Bu imkânsız..."
Tam o sırada telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan yeni mesaj gelmişti.
"Sakın arkana bakma."
Eren'in kalbi hızla çarpmaya başladı.
Mesajı okur okumaz ensesinde bir nefes hissetti.
Sanki biri tam arkasında duruyordu.
Ama mesaj açıktı.
Arkana bakma.
Eren koşmaya başladı.
Koridordan çıkıp merdivenlere yöneldi.
Ayak sesleri duyuyordu.
Kendi ayak sesleri değildi.
Birisi onu takip ediyordu.
Hem de çok yakından.
Merdivenleri çıkarken telefon tekrar titredi.
"Sağa dön."
Eren düşünmeden sağa döndü.
Tam o anda arkasındaki karanlığın içinden bir gölge geçti.
Eğer dönmeseydi ona çarpacaktı.
Sonunda okulun bahçesine çıktı.
Güneş hâlâ parlıyordu.
Her şey normal görünüyordu.
Sanki biraz önce yaşadıkları hiç olmamıştı.
Tam o sırada Murat yanına geldi.
"Ne oldu sana?"
Eren şaşkınlıkla baktı.
"Neredeydin?"
Murat kaşlarını çattı.
"Nasıl yani? Bir dakika önce yanındaydım."
Eren'in yüzü soldu.
Bir dakika mı?
Oysa ona göre en az on dakika geçmişti.
Akşam evde eski telefonu incelemeye başladı.
Şarjı olmamasına rağmen hâlâ çalışıyordu.
Galeriyi açtı.
İçinde yüzlerce fotoğraf vardı.
Ama fotoğraflardaki kişi...
Kendisiydi.
Daha yaşlı hali.
Yaklaşık 28 yaşlarında.
Son fotoğrafı açtı.
Fotoğrafın çekildiği tarih tam 11 yıl sonrayı gösteriyordu.
Ve fotoğrafta yaşlı Eren korkuyla kameraya bakıyordu.
Arkasındaki duvarda kan kırmızısı harflerle şu yazılmıştı:
"ONLAR GELİYOR."
Eren dehşet içinde telefonu düşürdü.
Ama asıl korkunç olan bu değildi.
Fotoğrafın köşesinde bir tarih daha vardı.
17 Haziran.
Yani...
Yarın.
Devam edecek... 😱📱🕒
