Eren'in elleri titriyordu.
Telefon ekranındaki yazıya bakakalmıştı.
"Kırmızı kapıyı açma."
Bu ne demekti?
Evlerinde kırmızı kapı yoktu.
Okulda da yoktu.
Mesajı tekrar tekrar okudu ama başka bir açıklama yoktu.
Ertesi gün okulda aklı sürekli bu mesajdaydı.
Derslerin bitmesine yakın müdür yardımcısı sınıfa girdi.
"Depodaki eski kitapları taşımak için birkaç gönüllü lazım."
Eren'in arkadaşı Murat hemen el kaldırdı.
"Eren de gelir."
Eren istemeden kabul etmek zorunda kaldı.
Okulun kullanılmayan alt katına indiler.
Koridor karanlıktı.
Duvarlarda eski boyalar dökülüyordu.
Tam o sırada Eren'in gözüne bir şey çarptı.
Koridorun sonunda...
Kırmızı bir kapı vardı.
Kalbi hızla atmaya başladı.
Mesaj aklına geldi.
"Kırmızı kapıyı açma."
Murat kapıya doğru yürüdü.
"Burada ne var acaba?"
Kapının koluna uzandı.
Eren bağırdı:
"Dur!"
Murat şaşkınlıkla döndü.
"Ne oldu?"
"Bilmiyorum... açma işte."
Murat güldü.
"Korktun mu?"
Ve kapıyı açtı.
Kapının arkasında eski eşyalar vardı.
Tozlu masalar.
Kırık sandalyeler.
Başka hiçbir şey yoktu.
Murat kahkaha attı.
"Bak, hayalet çıktı."
Eren rahatlamaya başladı.
Belki de mesaj saçmaydı.
Tam geri dönecekken yerde bir telefon gördü.
Çok eski bir modeldi.
Tozların arasında duruyordu.
Ekranı kapalıydı.
Eren telefonu eline aldı.
O anda ekran kendiliğinden açıldı.
Ve tek bir bildirim göründü.
1 Yeni Mesaj
Gönderen kısmında ise yazan isim Eren'in kanını dondurdu.
Gönderen: Eren
Mesajı açtı.
İçinde sadece şu cümle vardı:
"Telefonu bulduysan artık seni bulabilirler.
Bir saniye sonra okulun elektrikleri kesildi.
Koridor tamamen karanlığa gömüldü.
Ve karanlığın içinden bir ses geldi:
"Sonunda seni bulduk..."
Devam edecek... 😱📱⏳
