Bölüm 4

Zeytin gözlüm, Rüzgâr savururdu saçlarını, sadece bir bakışında dünyam şenlenirdi. Gözlerin ateş gibiydi; bir bakışında vurulurdum sana. Son bakışındaki o korku yüreğime sessiz bir hançer gibi saplanırdı. Gizli gizli buluşurduk, öpüştüğümüzü rüzgârdan bile saklardık. İkimizden başka kimse bilmezdi kalbimizin attığı o aynı ritmi. Tabii o mahşerde adımız yazılsaydı belki de yan yana yazılırdı kaderimiz. Sen benim günahım olurdun, ben senin affın. Bir zeytin dalı gibi uzanırdı ellerin bana, ben barış gibi tutardım onları. Ve dünya susarken etrafımızda sadece kalbimizin sesi kalırdı: “Zeytin gözlüm… ben sana her bakışta yeniden vurulurdum.”