Bölüm 5

Senden kiraz kokulu bir bahar kaldı bana, Adını söyleyince pembe çiçekler açar hâlâ. Rüzgâr saçlarından geçip kalbime değdiği gün Dünya biraz daha güzel, biraz daha sen oldu. Gülüşün dalında olgunlaşan bir kiraz gibiydi, Dokunsam yaz olurdu, bakmasam içim üşürdü. Bir avuç umut sakladım gözlerinin içinde, Sanki bütün masallar orada büyürdü. Şimdi yollar uzun, akşamlar sessiz biraz, Ama kalbimde hâlâ senin mevsimin var. Bir gün rüzgâr yine adını fısıldarsa bana Bil ki içimde yeniden kiraz ağaçları açar. Zamanın tozlu raflarında bir hatıra değil bu, Kök salmış bir sevda, her bahar tazeleyen. Hangi takvime baksam, hangi sokağa sapsam, Seni fısıldar rüzgâr, hiç durmadan, hiç eksilmeden. Belki bir gün, bir akşamüstü serinliğinde, Eski bir şarkı gibi düşeriz yine yollara. Ellerin ellerimde, o çocuksu sevinçle, Gülüşünü saklarız yeniden kuytu dallara. Toprak uyanır elbet, gök mavisine döner, Yeter ki içindeki o narin filizi koru. Çünkü her kışın sonunda, her fırtınada bile Kiraz çiçeklerinin vardır bir bildiği, bir yolu. Söz bitsin ama bu koku hiç bitmesin, Senden kalan bu bahar ömrüme nefes olsun. Gittiğin yerler çiçek, bastığın yerler yaz, Gönlündeki o kiraz ağacı hep güneşle dolsun.