Bölüm 3

“Sana, Omuzlarıma Yaslanan Adam” Bir kadının kalbiyle yazıyorum sana, Sessizliğin en iç yerinden. Adını anınca yumuşayan bir yer var içimde, Orası senin. Hatırlıyor musun, Yağmurun camlara usulca vurduğu akşamı? Sen pencereye bakarken Ben seni izliyordum. Çünkü bazı adamlar manzaradan daha güzel olur, Benim için sen öyleydin. Güçlü duruşunun altında Yorulan bir çocuk sakladığını biliyorum. Kimseye göstermediğin kırgınlıkları Gözlerinden okudum ben. Ellerini tuttuğumda Sadece parmaklarına değil, Yarım kalmış hayallerine de dokundum. Bazen susuyorsun. Dünyayı sırtına yüklenmiş gibi. İşte o anlarda Omzuna başımı koyup “Birazını bana ver,” demek istiyorum. Çünkü sevmek, Sadece gülüşünü değil Yorgunluğunu da paylaşmaktır. Sen bilmezsin, Gece herkes uyuduğunda Dualarımın arasında adın geçer. Bir dilek gibi değil, Bir şükür gibi. Saçlarına düşen aklara kızma, Onlar bizim sabrımızın izleri. Ellerindeki nasırlara üzülme, Onlar kurduğun hayatın kanıtı. Ben seni kusursuz olduğun için değil, Gerçek olduğun için sevdim. Eğer bir gün dünya üstüne gelirse, Unutma— Bu kadın senin yanında. Fırtınada da, Sakin denizde de. Ve bil ki, Kalbimin en güvenli yerinde Adın yazıyor. Silinmez bir mürekkeple.