Bölüm 2

Bir Dalı Solmuş Zambak 🌸 Bahçenin en sessiz yerinde rüzgârla konuşan bir zambak vardı. Beyazdı bir zamanlar, sabah çiyini alnında taşıyan gururlu bir gelin gibi. Şimdi bir dalı solmuş. Ne mevsim değişti belki ne de güneş eksildi göğünden, ama içinden bir şey kırılmış gibi boynunu hafifçe eğmiş toprağa. Sanki toprağa değil de hatıralara yaslanmış. Bir dalı solmuş zambak, yarım kalmış bir cümle gibi duruyor. Devamı var aslında, ama kimse yüksek sesle okumaya cesaret edememiş. Rüzgâr dokunuyor usulca, “Geçecek,” diyor. Bulutlar üzerinden ağır ağır geçiyor, “Her şey değişir,” diyor. Ama zambak biliyor, bazı değişimler çiçek açmaz yeniden. Bir dalı solmuş diye tamamı karanlık sanma onu. Diğer dalında hâlâ güneşe dönük bir umut var. Yarım kalmış olsa da yaşamaktan vazgeçmeyen bir yan. Belki bir akşamüstü gölgeler uzarken toprağa, bir çocuk fark edecek onu. Solmuş dalına değil, dimdik duran beyazlığına bakacak. Ve zambak anlayacak: Bir dal solabilir, ama kök hâlâ hayattaysa umut yeniden filiz verir. Bir dalı solmuş zambak, aslında tamamen değil — sadece biraz kırgın. 🌿