Akın''dan
Abim geldiğinden beri benden uzak duruyordu. Aslında yakındı ama eskisi gibi değildi, sanki beni özlememiş gibi davranıp tüm gün Sevim ablayla takılıyordu. O kadar bakmıyordu ki bana sanki benim bu durumumu fark etmemiş gibiydi, aslında bende bu kadar yıkık olduğumu bilmiyordum. Kamil ile Hayri abim fark etmişti, abim bile fark etmezken.
O köpek olayından sonra hiçbir şey demeden evimize gittik. Sevim abla abimle girdiği iddia'yı kaybettiği için üzgünken ben eski abimi kaybettiğim için üzgündüm. Biliyorum bu cümle fazla klişeydi ama içimden bunu demek geldi, abimi görünce özlemim gider sanıyordum ama onu yine canlı canlı görünce azalma falan olmamıştı aksine daha çok artmıştı. Ben abimi özlemiştim, bu karşımda durup beni önemsemeyen kişi abim değildi.
Küçük bir çocuk gibi mızıkçılık yaptığımın farkındayım ama insan birazda olsa ilgi istiyor. Bu davranışlarım için kendimden tiksiniyorum ama benim derdimi anlatabildiğim tek kişi abimdi, ben tüm yıl içimdeki tüm sıkıntıları derinliklere gömdüm. O sıkıntılar en derinden başlayarak içimde bir kara delik oluşturdu ve büyük ihtimalle bu siyah şeyin adı ilgisizlik, mutsuzluk veya benzeri duygulardı. Ben tüm yıl abime anlatmak için beklerken abim beni dinlemiyordu, dinlemekten ziyade benim onunla konuşmam gerektiğini de bilmiyordu.
Şuan terasta içimdeki o yalnızlık hissiyle oturuyordum, gözlerimden tutamadığım yaşlar akıyordu ve ben sessizce ağlamaya çalışıyordum. Sessizce ağlıyordum çünkü kimsenin beni duymasını istemiyordum, zaten ben yalnız ağladığıma şaşırıyordum. Abim önceden ben ağlamadan önce bile bir hüznümün olduğunu bilir, ya beni teselli eder ya da benimle birlikte ağlardı.
Şimdi benimle birlikte ağlayacak bir abim olmadığından sessizce ağlamak istiyordum.
Çünkü ağlayınca, benim ağladığım için bana güven vericek, saçlarımı okşayacak düşüncesinden çok beni anlamayacak düşüncesi vardı.
"Akın?" Sanırım yeterince sessiz olamamıştım. Başımı çevirdim, çevirmemle abim ağladığımı gördü ve telaşla yanıma geldi. Sanki o an tekrardan eski abimi yanımda hissetmiş gibi oldum, o bakışları eski Mert gibiydi.
"Efendim abi?" Eliyle göz yaşlarımı sildi ve yanıma oturdu, gözlerindeki endişe o içimdeki karanlığı ışığa mahkum ediyordu.
"Neden ağlıyorsun abicim? Ne oldu, hem zaten günlerdir durgunsun."fark etmişti, peki neden daha önce sormamıştı?
"Yok bir şeyim abi, hüzünlendim öyle." Abim inanmamış gibi baktı bana, ben şuan onu tanıyamasamda o benim içimi biliyordu.
"Akın'ım, abicim. Ne olduğunu anlat bana, hem ne oldu bizim arkadaşlığımıza? Kardeşliğimize?"
"Değişti."bir an da bu kelime ağzımdan çıkmıştı, kendime engel olamamıştım. Ne dediğimi anlamıştı ama neden bunu dediğimi anlamamıştı.
"Ne demek şimdi o?" başımı tekrardan mahallenin manzarasına çevirdim, göz yaşlarım görünmesin diyeydi bu hareketim ama abim görmesede, hissederdi. "Akın?"
"Ben seni artık tanıyamıyorum abi.. Geldiğin ilk gün ektin beni, ben tüm yıl boyunca o gecenin hayalini kurup kendimi teselli ettim. Çünkü o gece-" söyleyip söylememek arasında kararsızdım ama artık içimi dökmek istiyordum. "Tüm sıkıntılarımı sana anlatıp, içimdeki o sürekli gittikçe daha çok artan hüzünü yok edeceğine inanmıştım. Ben bir tek sana anlatırım derdimi abi, beni bir tek sen anlarsın sanmıştım. Ama sen umursamadın bile, bilmiyordun evet ama en azından biraz daha erken gelseydin.."derin bir iç çektim.
Abime döndüğümde pişmanlık dolu bakışlarını gördüm. İşte şimdi eski abim gibi bakıyordu. Ağzını araladı ama konuşmadan geri kapattı. Beni kendisine çekti, kafamı göğsüne bastırmamamı sağladı ve saçlarıma ellerini atıp, okşadı.
"Özür dilerim abicim, ben o gün hiç tahmin etmediğim şeyler yaşadım. Seni o an düşünemedim, affet abicim. Belki o an yanında olamadım ama bu şimdi olamayacağım anlamına gelmiyor. Bana sıkıntını anlat ki, seni anlayayım." Gülümsedim ve elimi abimin boynuna doladım, göz yaşlarım kazağına bulaştı.
" Teşekkür ederim abi."
"Rica ederim abicim."Ben abim değişti sanarken sadece sanmıştım. Abim buradaydı benim yanımdaydı. Görmesekte, bilmesekte, hissederdik. Abimdi o benim bir kere, aynı kandandık biz.