“Hayır.”
Bora'nın elindeki sayfaya baktım.
İsim hâlâ oradaydı.
Nisa.
“Bu imkânsız.”
Emir sessizce:
“Değil.”
“Ben Nisa'yı o zaman tanımıyordum.”
“Tanıyordun.”
Başımı salladım.
“Hayır. Nisa on dokuz yaşında.”
Babam araya girdi.
“Yaşını biliyoruz.”
“Peki 22 Mart 2005'te?”
Babam sustu.
Bora yüzüme baktı.
“Sevgi…”
“Ne?”
“2005 yılındayız.”
Bir an hiçbir şey anlayamadım.
Sonra fark ettim.
Nisa'nın yaşı.
Bugünkü yaşı.
Benim zihnimde gelecekle geçmiş birbirine karışmıştı.
“Bir dakika…”
Emir:
“Evet.”
“Bu hikâyenin zamanı 2005.”
“Evet.”
“Ben Nisa'yı tanıyordum.”
“Evet.”
Ama hâlâ bir şey yanlıştı.
“Peki neden onu hatırlamıyorum?”
Emir cevap verdi:
“Çünkü kazadan sonra bazı anıların silindi.”
“Ne demek silindi?”
“Doktorlar buna travmatik amnezi dedi.”
“Benim yanımda Nisa mı vardı?”
Emir başını salladı.
“Evet.”
Bora sayfayı tekrar okudu.
“Burada ‘kucağında saklanıyordu’ yazıyor.”
“Çünkü Nisa kaçıyordu.”
“Neden?”
Emir gözlerini kapattı.
“Selim onu da bulmuştu.”
“Niye?”
“Çünkü Nisa'nın babası da dosyadaydı.”
Bora:
“Bu artık tesadüf değil.”
Babam başını salladı.
“Hiçbir zaman tesadüf değildi.”
O gece eve döndüğümüzde Nisa bizi kapıda karşıladı.
Bizi görünce gülümsedi.
“Sonunda geldiniz.”
Ben ona baktım.
Yüzünde hiçbir şey yoktu.
Sanki sıradan bir akşamdı.
Ama artık onun yüzüne başka türlü bakıyordum.
“Nisa.”
“Efendim?”
“Sen 22 Mart'ı hatırlıyor musun?”
Gülümsemesi kayboldu.
Bir saniyelik sessizlik.
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.”
Bora ona baktı.
“Peki 14 Ocak?”
Nisa'nın yüzü bembeyaz oldu.
“Niye soruyorsunuz?”
Emir arkasından içeri girdi.
Nisa onu görünce geri çekildi.
“Sen.”
Emir başını eğdi.
“Merhaba.”
Nisa'nın gözleri doldu.
“Sen öldün sanıyordum.”
Bora bir anda bize döndü.
“Ne?”
Nisa susuyordu.
Ben ona yaklaştım.
“Bana bak.”
Bakmadı.
“Nisa.”
Başını kaldırdı.
Ve ağlamaya başladı.
“Ben sana söylemek istemedim.”
“Ne söylemek?”
“Çünkü seni kaybetmekten korktum.”
“Ne biliyorsun?”
Nisa dudaklarını ısırdı.
“22 Mart gecesi…”
Durdu.
“Arabada ben vardım.”
Bora:
“Biliyoruz.”
Nisa şaşırdı.
“Kim söyledi?”
Emir:
“Ben.”
Nisa ona baktı.
“Sen neden hâlâ hayattasın?”
Emir cevap vermedi.
Nisa bana döndü.
“Sevgi, o gece sen beni korumaya çalıştın.”
“Nasıl?”
“Beni kucağına alıp arka koltuğun altına sakladın.”
Zihnimde görüntü oluştu.
Küçük bir kız.
Nisa.
Kollarımın arasında.
Yağmur.
Bora.
Emir.
Bir araba.
Ve dışarıda bağıran insanlar.
Nisa devam etti:
“Selim beni arıyordu.”
“Niye?”
“Babamın dosyasını bulduğumu düşünüyordu.”
“Dosya…”
“Evet.”
“Sen dosyayı nereden biliyordun?”
Nisa gözlerini kapattı.
“Çünkü dosyanın ilk sayfası bendeydi.”
Bora:
“Ne?”
Nisa bana baktı.
“Ve geri kalanını…”
Günlüğüme baktı.
“Sen saklıyordun.”
Gece herkes gittikten sonra günlüğümü tekrar açtım.
Yeni bir sayfa.
25 Mayıs 2005.
“Nisa'yı hatırladım.”
“Onu o gece korumuşum.”
“Ama hâlâ anlamadığım bir şey var.”
Kalemi bıraktım.
Sonra yazdım:
“Bora'nın babası neden Nisa'nın peşindeydi?”
Tam o sırada kapım çaldı.
Bora geldi.
Elinde eski bir dosya vardı.
“Bunu buldum.”
“Ne?”
“Babamın dosyası.”
“İçinde ne var?”
“Senin adın.”
Kalbim hızlandı.
“Benim adım neden onun dosyasında?”
Bora dosyayı açtı.
İlk sayfada büyük harflerle:
SEVGİ — HEDEF DEĞİL. TANIK.
yazıyordu.
Altında:
“Sevgi'nin bildiği şey, Bora'nın babasının sonunu getirebilir.”
Bir sonraki sayfada ise Nisa'nın adı vardı.
“Nisa — ikinci tanık.”
Ve en altta tek bir cümle:
“İkisi de konuşmadan önce susturulmalı.”
Bora dosyayı kapattı.
“Artık neden seni korumaya çalıştığımı anlıyorsun.”
Başımı kaldırdım.
“Hayır.”
“Niye?”
“Çünkü hâlâ bir şeyi anlamıyorum.”
“Neyi?”
“Eğer biz tanıksak…”
Gözlerimi Bora'nın gözlerine diktim.
“Neden hâlâ hayattayız?”
Bora cevap veremedi.
Tam o sırada telefon çaldı.
Bilinmeyen numara.
Açtım.
Karşıdan bir erkek sesi geldi.
“Çünkü sizi öldürmek isteyen kişi…”
Kısa bir sessizlik.
Sonra:
“Bunu yapmak için hâlâ doğru zamanı bekliyor.”