Aşağıdan gelen ikinci ses, hepimizi susturdu.
Bu kez ayak sesleri duyuluyordu.
Yavaş.
Ağır.
Merdivenlerden yukarı doğru çıkıyordu.
Bora hemen kapıya yöneldi.
“Emir, başka çıkış var mı?”
“Var.”
“Göster.”
Emir odanın arkasındaki eski dolabı çekti.
Dolabın arkasında dar bir kapı ortaya çıktı.
Nisa şaşkınlıkla baktı.
“Bu evde gizli kapı mı var?”
Emir başını salladı.
“Bu evin asıl amacı zaten saklanmaktı.”
“Ne saklanıyordu?” diye sordum.
Emir bana baktı.
“Sen.”
Cevap içimi ürpertti.
“Ben mi?”
“Evet.”
Bora hemen araya girdi.
“Ne demek istiyorsun?”
Emir kapıyı açtı.
“Çıkınca anlatırım.”
Dar koridora girdik.
Ben en arkadaydım.
Her adımda geçmişimden başka bir parça aklıma geliyordu.
Bir masa.
Bir dosya.
Bora'nın elleri.
Emir'in sesi.
Ve 22 Mart gecesi.
Birden durdum.
“Bekleyin.”
Bora geri döndü.
“Ne oldu?”
“Hatırladım.”
Emir'in yüzü gerildi.
“Ne?”
“22 Mart'ta buraya yalnız gelmedim.”
Bora bana baktı.
“Ben vardım.”
“Evet.”
“Emir vardı.”
“Evet.”
“Başka biri de vardı.”
Emir'in yüzü değişti.
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
Gözlerimi kapattım.
Bir erkek sesi.
“Murat'ın kızı olduğunu biliyoruz.”
Gözlerimi açtım.
“Biri bana babamı bildiğini söyledi.”
Bora'nın yüzü sertleşti.
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
“Sesini hatırlıyor musun?”
“Evet.”
Emir hemen sordu:
“Nasıl bir ses?”
“Kalın.”
Bir saniye düşündüm.
Sonra başka bir ayrıntı geldi.
“Ve bana ‘Babanın yaptığı şeyin bedelini sen ödeyeceksin’ dedi.”
Emir duvara yaslandı.
“Hayır…”
Bora ona döndü.
“Ne oldu?”
“Bu adam…”
Emir yutkundu.
“Kim?”
“Babamın eski ortağı.”
“Adı?”
Emir birkaç saniye sustu.
“Selim.”
İsim söylendiğinde zihnimde bir kapı daha açıldı.
Selim.
Bir ofis.
Masanın üzerinde dosyalar.
Babam.
Emir.
Ve Bora.
Bora'yı görünce içimde bir korku yükseliyordu.
Çünkü Selim onu fark etmişti.
Hatırladığım görüntüde Bora'nın kolundan tutuyordum.
“Buradan git.”
Bora bana:
“Sen ne yapacaksın?”
“Ben hallederim.”
“Hayır.”
“Bora, lütfen.”
Sonra ona sarılıyordum.
Ve kulağına fısıldıyordum:
“Seni seviyorum.”
Gözlerim açıldı.
Bora hâlâ önümdeydi.
“Ben…”
Sesim titredi.
“Ne?”
“22 Mart'ta sana seni sevdiğimi söylemişim.”
Bora'nın gözleri doldu.
“Evet.”
“Bunu hatırlıyor muydun?”
“Her gün.”
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra aşağıdan bir ses duyuldu.
“Sevgi!”
Donup kaldım.
Ses tanıdıktı.
Bora bana baktı.
“Bu kim?”
Cevap veremedim.
Çünkü o sesi hatırlamıştım.
Selim.
---
Gizli koridordan çıktığımızda kendimizi evin arka tarafındaki küçük depoda bulduk.
Emir kapıyı sessizce kapattı.
“Buradan çıkmamız lazım.”
Nisa fısıldadı:
“Peki nereye?”
Emir cevap vermedi.
Bora bana baktı.
“Sevgi, benimle gel.”
Başımı salladım.
Ama tam kapıya yaklaşırken dışarıdan Selim'in sesi geldi.
“Kaçmayın.”
Hepimiz donduk.
“Bu evden çıkamayacağınızı biliyorum.”
Bora yumruklarını sıktı.
Emir fısıldadı:
“Bizi bulmuş.”
Sonra Selim'in sesi tekrar duyuldu.
“Sevgi, sana bir şey söylemeye geldim.”
Kapıya baktım.
“Ne?”
“Baban hakkında.”
Bora hemen elimi tuttu.
“Dinleme.”
Ama Selim konuşmaya devam etti.
“Babanın öldüğünü sandın.”
Sessizlik.
“Sonra seni de korumaya çalıştılar.”
Nisa bana baktı.
Selim'in sesi sertleşti.
“Fakat sana kimsenin söylemediği bir şey var.”
Kapıya bir kez vuruldu.
Tak.
“Baban ölmedi.”
Bir kez daha.
Tak.
“Ve onu en son gören kişi…”
Sessizlik.
Sonra:
“Bora'ydı.”
Bora'nın eli elimden ayrıldı.
Ona baktım.
“Bu doğru mu?”
Bora cevap vermedi.
“Bora?”
Başını eğdi.
“Sevgi…”
“Babamı sen mi gördün?”
“Evet.”
Dünya başıma yıkıldı.
“Ne zaman?”
“22 Mart'tan önce.”
“Niye bana söylemedin?”
Bora gözlerime bakamadı.
“Çünkü senden bunu saklamamı baban istedi.”
“Babamla konuştun.”
“Evet.”
“Babam hayatta.”
“Evet.”
“Ve sen biliyordun.”
Bora'nın gözlerinden yaş süzüldü.
“Evet.”
“Bunca zamandır…”
Sesim kırıldı.
“Bunca zamandır bunu benden sakladın.”
“Çünkü baban bana bir şart koştu.”
“Ne şartı?”
Bora başını kaldırdı.
“Eğer sana söylersem…”
Durdu.
“Ne?”
“Senin hayatının tehlikeye gireceğini söyledi.”
Selim kapının diğer tarafından güldü.
“İşte şimdi gerçeğe yaklaştın, Sevgi.”
Kapı kolu yavaşça hareket etti.
Bora önümde durdu.
Emir Nisa'nın önüne geçti.
Ben ise günlüğümü göğsüme bastırdım.
Çünkü o anda anladım:
Bora'nın benden sakladığı şey yalnızca babam değildi.
Bora, 22 Mart'tan sonra beni neden terk etmek zorunda kaldığını da biliyordu.
Ve belki de bütün bu yıllar boyunca bana söylediği en büyük yalan…
Beni kendi isteğiyle bıraktığıydı.