BÖLÜM 28 — Emir
“Emir…”
İsim ağzımdan çıkar çıkmaz odadaki sessizlik ağırlaştı.
Bora bana döndü.
“Onu tanıyorsun.”
Başımı sallayamadım.
Sadece bakıyordum.
Kapının ardındaki adam birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra yavaşça içeri girdi.
Fotoğraftaki çocuk artık çocuk değildi.
Ama gözleri aynıydı.
O gözleri hatırlıyordum.
14 Ocak.
Yağmur.
Eski ev.
Ben ağlıyordum.
Emir yanımda duruyordu.
Bora kapının önündeydi.
“Sen…” dedim.
Emir başını eğdi.
“Hatırladın.”
Bora bir adım öne çıktı.
“Sen kimsin?”
Emir ona baktı.
“Beni gerçekten hatırlamıyor musun?”
“Hayır.”
“Ben seni hatırlıyorum.”
Bora'nın yüzü sertleşti.
“Ne istiyorsun?”
“Hiçbir şey.”
“Yıllardır bizi takip ediyorsun.”
“Takip etmedim.”
“Fotoğrafları kim çekti?”
Emir cevap vermedi.
Nisa araya girdi.
“Bir dakika. Önce biri bize ne olduğunu anlatsın.”
Emir gözlerini bana çevirdi.
“Bunu sana anlatmam gerekiyor.”
“Anlat.”
“14 Ocak'ta buraya sen geldin.”
“Biliyorum.”
“Bora da seninle geldi.”
“Evet.”
“Ben de buradaydım.”
“Sen neden buradaydın?”
Emir derin bir nefes aldı.
“Çünkü sen benden yardım istemiştin.”
“Ne konuda?”
“Bora konusunda değil.”
“Öyleyse?”
Emir birkaç saniye sustu.
“Geçmişin konusunda.”
Kalbim hızlandı.
“Ben geçmişimde ne yaptım?”
“Hiçbir şey.”
Şaşırdım.
“Ne?”
“Sen düşündüğün gibi kötü bir şey yapmadın.”
Bora da dikkatle dinliyordu.
Emir devam etti.
“Sen sadece bir şeyi saklamaya çalışıyordun.”
“Ne?”
“Babanı.”
O kelimeyle birlikte dünya başıma yıkılmış gibi oldu.
“Benim babam…”
Cümleyi tamamlayamadım.
Bora bana baktı.
Nisa şaşkınlıkla:
“Sen babandan hiç bahsetmedin.”
Başımı iki yana salladım.
“Çünkü…”
Emir sözümü tamamladı.
“Çünkü babanın öldüğünü sanıyordun.”
Odaya sessizlik çöktü.
“Ne demek sanıyordum?”
Emir masanın üzerindeki eski bir dosyayı aldı.
“Baban ölmemişti.”
Dosyayı bana uzattı.
“22 Mart'ta onu bulmaya çalışıyordun.”
Dosyayı açtım.
İçinde eski belgeler, birkaç fotoğraf ve gazete kupürleri vardı.
Bir fotoğrafı elime aldım.
Fotoğraftaki adamı görünce nefesim kesildi.
Bir erkek.
Bana çok benzeyen gözler.
Altında bir isim vardı.
Murat.
“Babam…”
Sesim titredi.
“Evet.”
“Bana öldüğünü söylemişlerdi.”
“Çünkü öyle sanman gerekiyordu.”
“Kim söyledi?”
Emir cevap vermedi.
“Kim?”
“Annen.”
Başımı kaldırdım.
“Benim annem yok.”
“Biliyorum.”
“Ben ailem olmadığını biliyorum.”
“Çünkü sana öyle anlatıldı.”
Bora bir anda araya girdi.
“Bütün bunları nereden biliyorsun?”
Emir ona baktı.
“Çünkü Murat benim babam.”
O cümleyle birlikte her şey sustu.
Bora'nın yüzü değişti.
Nisa ağzını kapattı.
Ben ise sadece Emir'e bakıyordum.
“Sen…”
“Üvey kardeşinim.”
O anda zihnimde bir görüntü patladı.
14 Ocak.
Ben Emir'in karşısında oturuyordum.
Ağlıyordum.
“Bora'ya söyleme,” diyordum.
Emir bana:
“Onu korumak istiyorsan gerçeği söylemelisin.”
Ben başımı sallıyordum.
“Hayır.”
Sonra Bora içeri giriyordu.
Ve ben ayağa kalkıp ona sarılıyordum.
Görüntü bir anda kayboldu.
Başım döndü.
Bora beni tuttu.
“Sevgi!”
Gözlerimi açtığımda onun kollarındaydım.
“Hatırladım.”
“Ne?”
“14 Ocak'ta sana yalan söylemişim.”
Bora'nın gözleri doldu.
“Ne yalanı?”
“Emir'le neden burada olduğumuzu biliyordum.”
“Ne biliyordun?”
Başımı Emir'e çevirdim.
“Babamı arıyordum.”
Emir başını salladı.
“Evet.”
“Ve Bora bunu bilmiyordu.”
“Evet.”
“Çünkü…”
Bir anda başka bir görüntü geldi.
Bora'nın yüzü.
Benim ağlayan halim.
Ve ağzımdan çıkan cümle:
“Eğer onu bulursam, Bora da zarar görecek.”
Bora'nın eli elimden ayrıldı.
“Ne demek bu?”
Emir gözlerini kapattı.
“Çünkü Murat'ın peşinde sadece siz yoktunuz.”
“Kim vardı?”
Emir cevap vermedi.
Tam o sırada aşağıdan bir kapının çarpma sesi geldi.
Üçümüz birden sustuk.
Emir fısıldadı:
“Bizi buldular.”
Bora hemen bana döndü.
“Kim?”
Emir'in yüzü bembeyazdı.
“22 Mart'ta kazaya sebep olan insanlar.”
Ve o an anladım.
Kaza, geçmişimin sonu değildi.
Birilerinin bizi susturmak için başlattığı şeydi.