Ertesi gün dolabımın karşısında yarım saat boyunca ne giyeceğime karar veremedim.
Nisa yatağın üzerinde oturmuş beni izliyordu.
“Şunu giy.”
Elindeki elbiseye baktım.
“Hayır.”
“Niye?”
“Çok iddialı.”
“Düğüne gidiyorsun, cenazeye değil.”
“Ben sade bir şey giyeceğim.”
“Senin sadelik anlayışın insanı depresyona sokuyor.”
“Ben böyle iyiyim.”
Nisa ayağa kalktı, dolabıma yürüdü ve başka bir elbise çıkardı.
“Bunu.”
“Hayır.”
“Sevgi.”
“Ne?”
“Bora seni böyle görürse…”
Sustu.
“Ne?”
“Hiç.”
“Nisa.”
“Güzel olduğunu düşünür.”
“Düşünüyor zaten.”
Nisa'nın ağzı açık kaldı.
“Sen bunu az önce gerçekten söyledin mi?”
“Ne?”
“Bora'nın seni güzel bulduğunu.”
“Evet.”
“Sen iyileşiyorsun.”
“Saçmalama.”
Ama gülüyordum.
Sonunda Nisa'nın seçtiği elbiseyi giydim.
Aynada kendime baktım.
Uzun zamandır ilk kez kendimi güzel görmeye çalışıyordum.
Tam o sırada kapı çaldı.
Bora gelmişti.
Kapıyı açtığımda birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
“Ne?”
“Hiç.”
“Bana bakmayı bırak.”
“Bırakamıyorum.”
“Bora.”
“Çok güzelsin.”
Başımı eğdim.
“Teşekkür ederim.”
“Hazır mısın?”
“Evet.”
---
Düğün salonuna vardığımızda içerisi oldukça kalabalıktı.
Müzik çalıyor, insanlar konuşuyor, çocuklar salonun içinde koşuşturuyordu.
Bora elini sırtıma koyarak beni içeri yönlendirdi.
O küçük dokunuş bile kalbimin hızlanmasına yetti.
Masaya oturduk.
Bir süre sonra Bora'nın arkadaşları geldi.
Herkes onunla konuşuyor, eski anılar anlatıyordu.
Ben onları dinlerken Bora'nın nasıl değiştiğini fark ettim.
Benim yanımda daha sessizdi.
Buradaysa daha rahattı.
Gülüyor, şakalaşıyor, insanlarla konuşuyordu.
Onu böyle görmek hoşuma gitti.
Bir süre sonra müzik değişti.
Dans başladı.
Bora bana baktı.
“Dans eder misin?”
“Hayır.”
“Niye?”
“Dans etmeyi bilmiyorum.”
“Ben biliyorum.”
“Ben bilmiyorum.”
“Ben sana öğretirim.”
“Hayır.”
“Sevgi.”
“Bora.”
Elini uzattı.
“Bir şarkı.”
Eline baktım.
Sonra tuttum.
Dans pistine çıktık.
İlk başta çok gergindim.
Bora ise gülümsüyordu.
“Rahatla.”
“Düşersem?”
“Tutacağım.”
“Ya tutamazsan?”
“Bırakmam.”
Bu cümleyle göz göze geldik.
Bir an için etraftaki bütün insanlar yok olmuş gibi geldi.
Sadece müzik vardı.
Ve Bora.
Başımı omzuna yasladım.
Uzun zamandır ilk kez hiçbir şeyi düşünmeden durdum.
Ne geçmişimi.
Ne geleceği.
Ne korkularımı.
Sadece o anı yaşadım.
Şarkı bittiğinde geri çekildim.
Bora elimi bırakmadı.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
“Emin misin?”
“Evet.”
“Mutlu musun?”
Bu soruya cevap vermek zor değildi.
“Evet.”
Bora gülümsedi.
“Ben de.”
---
Dönüş yolunda ikimiz de sessizdik.
Arabanın camından dışarı bakıyordum.
Şehir ışıkları geride kalıyordu.
Bora bir süre sonra konuştu.
“Bugün güzeldi.”
“Evet.”
“Bir daha yapalım.”
“Belki.”
“Bu senin dilinde evet.”
“Her şeyi kendine göre yorumlama.”
Güldü.
Sonra radyoyu açtı.
Eski bir şarkı çalmaya başladı.
Bir süre sonra başımı koltuğa yasladım.
Gözlerimi kapattım.
Bora'nın sesi uzaktan geliyormuş gibi oldu.
“Uyuyabilirsin.”
“Uyumuyorum.”
“Uyu.”
“Hayır.”
“Ben buradayım.”
Gözlerimi açmadım.
“Biliyorum.”
O gece eve vardığımızda kapının önünde durduk.
Bora gitmek için döndü.
“İyi geceler.”
“İyi geceler.”
Bir adım attı.
Sonra geri döndü.
“Sevgi.”
“Efendim?”
“Bugün seni mutlu gördüm.”
“Evet.”
“Bunu tekrar görmek istiyorum.”
Gözlerim doldu.
“Belki görürsün.”
Bora gülümsedi.
“Göreceğim.”
Gitti.
Ben kapıyı kapattım.
Ve o gece günlüğüme şunu yazdım:
17 Nisan 2005.
Bugün Bora'yla dans ettim. İlk kez onun yanında geleceği düşünmekten korkmadım. Belki de insanın hayatına biri girdiğinde her şey düzelmiyor. Ama bazı insanlar, karanlığın içinde yürürken elini tutuyor.
Kalemi bıraktım.
Sayfanın altına küçük bir not daha ekledim.
“Bora'nın elini tuttuğumda, ilk kez bırakılmayacağıma inandım.”
Bu cümleyi yazdıktan sonra uzun süre ona baktım.
Sonra defteri kapattım.
O zaman bilmiyordum.
Bir gün biri o cümleyi okuyacak.
Ve o kişinin elleri titreyerek sayfayı çevireceğini.
O kişinin Bora olacağını da bilmiyordum.