Nisa'nın hayatında bir sorun varsa, o sorun asla tek başına kalmazdı.
Yanına en az üç yeni sorun eklenir, sonra Nisa hepsini çözmek için daha büyük bir sorun çıkarırdı.
O sabah da kapımı öyle bir hızla çaldı ki evde yangın çıktığını sandım.
Kapıyı açtığımda nefes nefeseydi.
“Sevgi!”
“Ne oldu?”
“Plan yaptım.”
“Kim öldü?”
“Kimse.”
“Kim evleniyor?”
“Kimse.”
“Beni neden sabahın sekizinde uyandırdın?”
“Çünkü çok önemli.”
Saçları dağınıktı. Üzerinde dün giydiği mont vardı.
İçeri girdi ve kapıyı arkasından kapattı.
“Ben bugün eski sevgilimle barışacağım.”
Gözlerimi kırpıştırdım.
“Bugün mü?”
“Bugün.”
“Nasıl?”
“Bilmiyorum.”
“Peki planın ne?”
“Seninle birlikte düşüneceğiz.”
“Sen beni bunun için mi uyandırdın?”
“Evet.”
“Git.”
“Sevgi!”
Gülmeye başladım.
Nisa koltuğa oturdu.
“Bak, benim için önemli.”
“Tamam. Anlat.”
“Onunla tesadüfen karşılaşacağım.”
“Bu tesadüf değil.”
“Olacak.”
“Nasıl?”
“Evine giden yolu biliyorum.”
“Sen onu takip mi ediyorsun?”
“Hayır.”
Bir saniye sustu.
“Biraz.”
“Allah'ım…”
“Sonra karşısına çıkacağım.”
“Ne diyeceksin?”
Nisa derin bir nefes aldı.
“Merhaba.”
“Bu kadar mı?”
“Gerisini doğaçlama yapacağım.”
“Sen kesinlikle hazır değilsin.”
“Hazırım.”
“Değilsin.”
“Hazırım.”
“Değilsin.”
“Sevgi.”
“Efendim?”
“Sen Bora'yla ne durumdasın?”
Sustuğum anda yüzündeki ifade değişti.
“Anladım.”
“Ne anladın?”
“Bora'yı düşünüyorsun.”
“Hayır.”
“Düşünüyorsun.”
“Belki.”
Nisa sırıttı.
“İşte bu!”
“Ne?”
“Sen artık ondan kaçmıyorsun.”
Başımı eğdim.
“Bilmiyorum.”
“Bence biliyorsun.”
---
Öğleden sonra işe giderken Nisa'nın planının ne kadar kötü olduğunu öğrendim.
Beni aradı.
“Acil durum!”
“Ne oldu?”
“Onu buldum.”
“Eski sevgilini mi?”
“Evet.”
“Ne yaptın?”
“Yanına gittim.”
“Sonra?”
“Bana ‘Merhaba Nisa’ dedi.”
“Evet?”
“Ben de ‘Merhaba’ dedim.”
“Sonra?”
“Sonra sustuk.”
“Sonra?”
“Ben ağladım.”
“Sen gerçekten…”
“Biliyorum.”
“Peki o ne yaptı?”
“Bana mendil verdi.”
“Bu kötü değil.”
“Sonra gitti.”
“Bence planın düşündüğünden daha iyi gitmiş.”
“Hayır.”
“Niye?”
“Çünkü mendili geri vermeyi unuttum.”
Gülmekten telefonu kapatmak zorunda kaldım.
Nisa gerçekten başlı başına bir felaketti.
Ama onu seviyordum.
Hayatımın ağır taraflarının arasında onun gibi birinin olması belki de en büyük şansımdı.
---
Akşam işten çıktığımda Bora beni bekliyordu.
“Bugün seni arayacaktım.”
“Neden?”
“Bir şey soracağım.”
“Ne?”
“Yarın boş musun?”
“Sanırım.”
“Benimle gelir misin?”
“Nereye?”
“Bir yere.”
“Yine söylemiyorsun.”
“Bu sefer söyleyeceğim.”
Bana baktı.
“Eski bir arkadaşımın düğünü var.”
“Düğün mü?”
“Evet.”
“Ben neden geliyorum?”
“Çünkü yalnız gitmek istemiyorum.”
“Bora…”
“İstersen gelme.”
Birkaç saniye düşündüm.
Sonra:
“Gelirim,” dedim.
Bora gülümsedi.
“Tamam.”
“Bu kadar mı?”
“Ne yapmam gerekiyor?”
“Bilmiyorum.”
“Ben de bilmiyorum.”
Birlikte yürümeye başladık.
Bir süre sonra Bora sessizliği bozdu.
“Bir şey sorabilir miyim?”
“Tabii.”
“Sen hiç mutlu bir gelecek düşündün mü?”
Adımlarım yavaşladı.
“Ne demek?”
“Mesela evlilik.”
“Hayır.”
“Neden?”
“Bilmiyorum.”
“Çocuk?”
“Hayır.”
“Bir ev?”
“Bora…”
“Ne?”
“Bunları neden soruyorsun?”
“Merak ediyorum.”
“Ben geleceği düşünmüyorum.”
“Niye?”
Başımı çevirdim.
“Çünkü bazı insanların geleceği olmaz.”
Bora durdu.
“Bunu bir daha söyleme.”
“Niye?”
“Çünkü senin geleceğin var.”
Bana öyle ciddi baktı ki bir an cevap veremedim.
“Sen nereden biliyorsun?”
“Çünkü ben o geleceğin içinde olmak istiyorum.”
Kalbim hızlandı.
Bora yürümeye devam etti.
Ben arkasından baktım.
O cümle içimde kaldı.
Belki de bazı cümleler insanın hayatında söyledikleri anda değil, yıllar sonra anlam kazanıyordu.
O gece günlüğü açtım.
15 Nisan 2005.
Bora bugün benim geleceğimi düşündü. Ben düşünemedim. Belki de onunla aramızdaki en büyük fark bu. O yarını görüyor. Ben ise bugünden ötesine bakmaya korkuyorum.
Defteri kapattım.
Ve ilk kez aklımdan şu düşünce geçti:
Ya gerçekten onunla bir geleceğim olsaydı?
Bu düşünce beni korkuttu.
Ama bu kez kaçmadım.
Sadece düşündüm.