Enkaz: Ben
Dünya'nın en değersiz insanı gibi hissediyorum kendimi.
Kaybettim benliğimi.
Seni aldatan o kızı bile
Benden çok seviyorsun.
Suçum neydi benim?
Seni üzmemem mi?
Sevgime sahip çıkıp,
Bırakıp gitmemem mi?
Her sabah uyanırken
Uzatıyorum telefona elimi.
Mesaj kutuma bakıyorum,
Yazmışsındır belki.
Neredesin? Bilmiyorum.
Haber etmeden çekip gittin.
Benim misin? Bilmiyorum.
Beni sevdiğine dair olan inancımı kaybettim.
Evimdin sen benim.
Çevreledin etrafımı aşk ve sevgi ile tuğla misali.
Şimdi yıktın evimi başıma,
Bense kaldım enkazın altında.
Ben senin karanlık günlerinde,
Yanındayım korkmama rağmen karanlıktan.
Şimdi sen beni bıraktın gittin, kaybettin.
Loş, karanlık bir yerde; kalbin değil.
Bıraktığın bu yerden almayacaksan,
Susma öyle, bir şeyler söyle.
Sensiz görmüyor gözlerim bu yerde: Korkuyorum.
Buranın sessizliği içine çekiyor beni: Yok oluyorum.
İstiyorum senden:
Bizi düşürdüğün yerde bulmanı,
Hiç değilse bulmak için uğraşmanı,
Onu da yapamazsan son kez sevdiğini söylemeni.
Korkmazdım önce, ne karanlıktan ne sessizlikten.
Sanardım büyüdüm, öğrendim.
Sen varken öyleymiş dünyam.
Sen gittin şimdi, öğrendim bunun cevabını sensizlikten.