Görüntüler artık sadece ses değildi.
Netti.
Bir sokak. Gece. Soğuk hava.
Aras yürüyordu.
Karşısında biri vardı. Tanımadığı bir adam.
Ama öfke… tanıdıktı.
Kalbi hızlanıyor. Eller titriyor.
“…şimdi…”
Aras başını tuttu.
“Hayır! Bu ben değilim!”
Ama görüntü devam etti.
Bağırışlar. İtilmeler.
Bir anlık kontrol kaybı.
Ve… kan.
Aras çığlık attı ve yere çöktü.
“Ben böyle biri değilim…”
Ama içindeki ses fısıldadı:
“…hep sendin…”
Aras o an gerçeği anladı.
İnsanların karanlığını duyabiliyordu çünkü…
kendi karanlığı da aynıydı.
Ve o karanlık… büyüyordu.