Gece, şehir sessizdi.
Aras binanın tepesinde duruyordu. Aşağıda ışıklar yanıp sönüyordu. Hayat devam ediyordu.
Ama onun içinde… fırtına vardı.
Sesler yine konuşuyordu.
Ama bu sefer… bağırmıyorlardı.
Fısıldıyorlardı.
“…bitir…”
“…her şey duracak…”
“…kimse zarar görmeyecek…”
Aras gözlerini kapattı.
İlk defa… gerçekten bir seçenek vardı.
Ya yaşayacaktı…
ve o karanlık bir gün gerçeğe dönüşecekti.
Ya da…
Her şeyi burada bitirecekti.
Gözlerini açtı.
“Özür dilerim…” dedi.
Kime söylediğini bilmiyordu.
Belki kendine.
Belki hiç tanımayacağı insanlara.
Bir adım attı.
Ve sessizlik…
ilk defa geldi.
Sabah haberleri kısa ve soğuktu:
“Genç bir erkek hayatını kaybetti.”
Kimse onun ne duyduğunu bilmiyordu.
Kimse neyle savaştığını…
Ama belki de…
bir felaket hiç yaşanmadıysa, sebebi oydu.