İlk günler kabustu.
Aras dışarı çıkmamaya başladı. Okula gitmedi. Telefonunu kapattı. Ama hiçbir şey değişmedi. Sesler, onunla birlikteydi.
Sabah uyanır uyanmaz başlıyordu.
“…bugün de aynı…”
“…yaşamak istemiyorum…”
“…her şey çok saçma…”
Aras yastığını başına bastırdı.
“Kesin!” diye bağırdı.
Ama sesler sadece arttı.
Zamanla fark etti ki, sadece düşünceleri duymuyordu.
Duyguları da hissediyordu.
Bir gün markete gitmek zorunda kaldı. Rafların arasında yürürken bir anda içini ağır bir korku kapladı. Kalbi hızlandı, elleri titredi.
Sonra bir adamın yanından geçti.
“…beni takip ediyorlar…”
Aras adamdan uzaklaştı. Bu korku ona ait değildi. Ama hissediyordu.
Her şey iç içe geçmeye başlamıştı.
O gün otobüste oldu.
Karşısında oturan orta yaşlı bir adam vardı. Normal görünüyordu. Sakin. Sessiz.
Ama sonra…
“…bu akşam bitecek…”
Aras başını kaldırdı.
“…yıllardır çekiyorum…”
“…artık dayanamayacağım…”
Aras’ın içi buz kesti.
“…bıçak mutfakta…”
Bu sefer hata yoktu.
Bu bir düşünce değil… bir plandı.
Aras panikle ayağa kalktı. Otobüs henüz durmamıştı ama o kapıya yöneldi.
“Dur!” diye bağırdı şoföre.
İnsanlar ona baktı. Ama o kimseyi görmüyordu.
Sadece o sesi duyuyordu.
İndi.
Koşarak uzaklaştı.
O gece uyuyamadı.
Ve ertesi sabah…
Haberlerde gördü.
Bir kadın… kendi evinde öldürülmüştü.
Aras’ın dizleri çözüldü.
“Ben… bunu duydum…” diye fısıldadı.
Ama hiçbir şey yapmamıştı.
O an anladı.
Bu sadece bir lanet değildi.
Bu… bir sorumluluktu.