Aras kalabalıkları hiçbir zaman sevmedi. İnsanların arasında olmak ona hep yorucu gelirdi. Gürültü, kahkahalar, boş konuşmalar… hepsi üstüne üstüne gelirmiş gibi hissederdi.
Okul koridorunda yürürken başını hep öne eğerdi. Göz teması kurmaktan özellikle kaçınırdı. Çünkü insanlar göz göze gelince bir şey beklerdi: bir tepki, bir cevap, bir bağ. Aras ise hiçbirini vermek istemiyordu.
O gün de farklı başlamamıştı.
Ama farklı bitecekti.
Koridorda yürürken bir anda durdu.
“…yine geç kaldım…”
Aras kaşlarını çattı. Ses o kadar netti ki, biri kulağına fısıldamış gibi hissetti. Hızla arkasını döndü. Ama kimse konuşmuyordu. Herkes kendi halinde yürüyordu.
“Duydum…” diye mırıldandı.
Ama kimse ona bakmadı.
Yürümeye devam etti.
“…keşke dün yazsaydım…”
Bu sefer ses daha yakındı. Sanki yanından geçen kızdan gelmişti. Kıza baktı. Kız telefonuna bakıyordu, dudakları kıpırdamıyordu.
Aras’ın kalbi hızlandı.
“…beni seviyor mu acaba…”
Bu sefer şüphe kalmamıştı.
Bu… bir ses değildi.
Bu bir düşünceydi.
Aras geri çekildi. Nefesi daraldı. Etrafındaki herkes bir anda tehlikeli gelmeye başladı. Çünkü artık onların içini duyuyordu.
Ve bu… durmuyordu.
Ders boyunca kafasını sıraya gömdü. Ama sesler susmadı.
“…sınavdan kalıcam…”
“…annem yine kızacak…”
“…keşke burada olmasaydım…”
Aras kulaklarını kapattı. Ama işe yaramadı.
Çünkü sesler dışarıdan gelmiyordu.
İçeri giriyordu.
O gün eve gittiğinde odasının kapısını kilitledi. Aynaya baktı.
“Bu gerçek değil…” dedi.
Ama tam o anda…
“…delirdiğini düşünüyor…”
Aras dondu.
Bu düşünce… kendisine ait değildi.
Ve o an anladı:
Artık yalnız değildi.