Kütüphane sessizdi, neredeyse nefes almaya bile çekinilecek kadar. Saatlerdir aynı masada oturan Lina’nın parmakları artık yavaşlamış, kalemle kâğıt arasındaki bağ yorgun düşmüştü. Yanındaki sandalyede oturan Umut ise sessizliğin içinde odaklıydı. Kaleminin ucu sayfada ilerlerken zaman onun için durmuş gibiydi.
Lina defterini kapattı, dalgın bir iç çekişle çantasını topladı. Dışarıda güneş batmak üzereydi; gökyüzü turuncuyla morun tam arasında asılı kalmış gibiydi. Sessizce kalktı, hiçbir şey demeden ayrıldı. Ama masanın üstünde bir şey kaldı: Defteri.
Umut gözlerini notlarından kaldırdığında onu göremedi. Gözleri masanın üstüne kaydı — o küçük, çizgili, kenarı yıpranmış defter.
Elini uzattı, yavaşça aldı. Sayfalarını karıştırmadı. Merak etti belki, ama daha çok saygı duydu. Bu defter bir hatıraydı; onun düşüncelerinin, belki sırlarının yuvasıydı.
Çantasına koymadı. Aklına bir fikir geldi. Defterin arasına küçük bir not sıkıştırdı.
Sade, kısa bir not:
“Kütüphane masası. Senin sol tarafın.
Defterin seni özlemiş gibi duruyordu.
Uğrarsan, seni bekliyor.”
Notun altına imza atmadı. Gerek yoktu. Çünkü Lina okuduğunda kimin yazdığını anlayacaktı.
Anlamasa da hissedecekti.
Ertesi gün…
Lina kütüphaneye döndüğünde masada defteri buldu. Ve arasındaki notu.
Okurken istemsizce gülümsedi.
O gülümseme, sayfaların arasına saklanmış bir sır gibi kalbine dokundu.
Bir kelime bile edilmedi aralarında.
Ama ilk defa, sessizlik bu kadar çok şey söyledi.
