Ders çıkışı Lina, koridorda yürürken etrafındaki seslerin arasında kendi iç sesini bastıramıyordu. Bir yandan az önceki diyalog kafasında tekrar tekrar dönüyor, bir yandan da göğsünün ortasında yeni bir duygu filizleniyordu.
"Seninle çalışmak rahattı."
"Gerçekten iyiydin."
Bunlar sadece birkaç cümleydi. Belki başka biri duysa geçip giderdi. Ama Lina için kelimelerin ağırlığı her zaman farklı olmuştu. Bazı cümleler, sadece duyulmazdı… içte bir yerlerde iz bırakırdı.
Yurdun kapısından içeri girerken telefonunu çıkardı, ekranına baktı. Umut’tan bir mesaj yoktu elbette — henüz o aşamada değillerdi. Ama “acaba Instagram’da karşılaşsak tanır mı beni?” diye geçirdi içinden. Sonra hemen utanıp telefonu cebine geri koydu.
Yurttaki odasına geldiğinde, Gülce çoktan yatağına uzanmıştı.
“Bugün biraz parlak görünüyorsun,” dedi göz ucuyla. “Ne oldu, derslerde yakışıklı biri mi vardı?”
Lina hafifçe gülümsedi. “Sadece bir grup çalışmasıydı.”
“Hmm, sadece diyorsan kesin bir şey vardır,” diye sırıttı Gülce.
O an Lina’nın içini bir sıcaklık kapladı. İlk kez birisi onun içinden geçenleri sezmiş gibiydi. Bu, biraz utanılacak bir şey gibi gelse de aynı zamanda iyi hissettirdi. Anlaşılıyor olmak... nadir bir lükstü.
Gece olunca defterini çıkardı ama yazmak yerine sadece kapağına baktı. O an yazacak çok şey vardı, ama hiçbir şey tam olarak kelimelere dönüşmüyordu. Çünkü bu kez her şey duygulardan ibaret değildi. Gerçek bir şey başlamış gibiydi — ve gerçek şeyler dikkat isterdi, aceleye gelmemeliydi.
Ertesi gün okulda onu uzaktan gördü. Umut kantinde bir masada tek başına oturuyordu, kahvesini karıştırıyor, ara ara camdan dışarı bakıyordu. Lina, birkaç saniyeliğine durdu. Gidip “merhaba” demek... mümkündü. Ama bugün değil. Henüz değil.
Yine de Umut, başını kaldırıp ona baktığında Lina gözlerini kaçırmadı. Gülümsedi — belli belirsiz ama fark edilecek kadar.
Ve Umut da aynı şekilde karşılık verdi. Küçük bir gülümseme.
Kelimelerin yerini alan, sessiz ama sağlam bir başlangıç.